C ile başlayan ilaçlar » Roche » COPEGUS 200 MG 42 FİLM TABLET

COPEGUS 200 MG 42 FİLM TABLET

  • İlaç Firması :
    ROCHE
  • Barkod :
    8699505092348
  • Fiyatı :
    247,05TL
  • SB.atc:
    J05AB04
  • Etkin madde :
    ribavirin
  • ATC SINIFLAMASI - J - ANTİENFEKTİFLER (SİSTEMİK)
    J05 SİSTEMİK ANTİVİRALLER
    J05A DİREKT ETKİLİ ANTİVİRALLER
    J05AB Nükleozidler ve nükleotidler
    J05AB04 ribavirin
  • DDD (Yetişkin için ortalama günlük doz) : 6 g Inhalasyon, 1 g Oral

ribavirin etkin maddesi hakkında kısa bilgi

HCV de nükleozid analoğu antiviral.
Yetişkinde 2 x 500-600mg.

Gebelik kategorisi X.

Kontrendikasyon; aşırı duyarlılık, gebelik, emzirme, kardiyak hastalık, hemoglobinopatiler, böbrek yetmezliği, karaciğer yetmezliği, kontrol edilmemiş tiroid hastalığı, ciddi depresyon, intihar düşüncesi ya da girişimi.

Yan etkiler; asteni, anfluenza benzeri semptomlar, ateş, psikiyatrik bozukluklar, baş ağrısı, baş dönmesi, parestezi, tremor, öksürük, dispepsi, bulantı, diyare, artraalji, miyalji, burun kanaması, çarpıntı, tad bozuklukları, allerjik reaksiyonlar...

Bu sitede ve verilen linklerdeki bilgilerin eksik, hatalı veya güncellenmemiş olmasından ve uygulanmasından oluşacak zararlardan site sahibi sorumlu tutulamaz. İlaç kutusunda bulunan prospektüsler daha geniş ve güncellenmiş bilgi içerirler. Lütfen doktorunuza danışmadan hiçbir ilaç kullanmayınız !

Kısıtlamalar

4.2.13 - Hepatit tedavisi

(1) Akut ve kronik viral hepatit tedavisinde kullanılan ilaçlar gastroenteroloji veya enfeksiyon hastalıkları uzman hekimlerinden biri tarafından düzenlenen sağlık raporuna dayanılarak bu uzman hekimler ile çocuk sağlığı ve hastalıkları veya iç hastalıkları uzman hekimleri tarafından reçete edilir.
(2) Hepatit tedavisinde daha önce kullanılan ilaçlar, tanı, tedaviye başlama ve kesilme kriterleri gibi bilgilerin raporda belirtilmesi gerekmektedir. Oral antiviral tedavilerde ilk rapor süresi en fazla 6 ay, sonraki rapor süreleri bir yılı geçemez.

4.2.13.1 - Kronik Hepatit B tedavisi
(1) İlk tedaviye başlamak için; HBV DNA seviyesi 10.000 (104) kopya/ml (2.000 IU/ml) veya üzerinde olan hastalar, bu durumun belirtildiği rapor ve eki tetkik sonuçlarına (HBV DNA sonucu ve karaciğer biyopsi raporu) göre;
a) Erişkin hastalarda; karaciğer biyopsisinde Histolojik Aktivite İndeksi (HAI) ≥6 veya fibrozis ≥2
b) 2-18 yaş grubu hastalarda; “ALT normalin üst sınırının 2 katından daha yüksek ve karaciğer biyopsisinde HAI ≥4” veya “ALT düzeyine bakılmaksızın fibrozis ≥ 2”,
olan hastaların tedavisine interferonlar veya pegile interferonlar veya oral antiviraller ile başlanabilir.

(2) İnterferonlar veya pegile interferonlar ile tedavi;
a) Klasik interferonların toplam dozu haftada 30 milyon, ayda 120 milyon üniteyi geçemez.
b) Erişkin hastalarda interferonlar ve pegile interferonlar ALT değeri normalin üst sınırının 2 katını geçen, HBeAg negatif olan ve HBV DNA ≤ 107 kopya/ml olan hastalar ile HBeAg pozitif olan ve HBV DNA ≤ 109 olan hastalarda kullanılabilir. İnterferonlar ve pegile interferonlar kronik hepatit B hastalarında en fazla 48 hafta süreyle kullanılabilir.
c) Çocuklarda interferon tedavi süresi 24 haftadır. Bu grup hastalarda 24 haftalık tedavinin bitiminden en az 1 yıl sonra bu maddenin birinci fıkrasının b bendinde tarif edilen koşulları yeniden taşıyan hastalara en fazla 24 haftalık ikinci bir interferon tedavisi daha verilebilir.

(3) Oral antiviral tedaviye;
a) Erişkin hastalarda; günde 100 mg lamivudin veya 600 mg telbivudin veya 245 mg tenofovir veya 0,5 mg entekavir ile başlanır.
b) 2-18 yaş grubu hastalarda tedaviye lamivudin, 12-18 yaş grubu hastalarda lamivudin veya tenofovir, 16-18 yaş grubu hastalarda lamivudin veya tenofovir veya entekavir ile başlanabilir. Çocuk hastalarda lamivudin tedavisine 3mg/kg/gün dozunda (günlük maksimum 100 mg), tenofovir tedavisine 245 mg/gün, entekavir tedavisine 0,5 mg/gün dozunda başlanabilir.

(4) Erişkin hastalar oral antiviral tedavi altındayken;
a) Lamivudin veya telbivudin tedavisinin 24 üncü haftasında HBV DNA 50 IU/ml (300 kopya/ml) ve üzerinde olan hastalarda diğer antiviraller kullanılır. Ancak bu tedavilerin 24 üncü haftasında HBV DNA 50 IU/ml (300 kopya/ml) altında ise başka bir oral antiviral ajana geçilemez veya eklenemez.
b) Oral antiviral tedavisi alan hastalarda negatif olan HBV DNA’nın pozitifleşmesi veya HBV DNA’nın 10 kat yükselmesi ile başka bir oral antiviral ajana geçilebilir veya almakta oldukları tedaviye ikinci bir oral antiviral eklenebilir.
c) Tenofovir veya entekavir ile tedavi alan hastalarda birinci yılın sonunda halen “HBV DNA pozitif” olması durumunda bu iki antiviral arasında geçiş yapılabilir veya bu iki antiviral birlikte kullanılabilir.
ç) Oral antiviral tedavisi alan hastalarda gebelik durumunda oral antiviral değişiminde bu koşullar aranmaz.
d) Kullanılan antivirale karşı yan etki gelişmesi halinde koşul aranmaksızın başka bir antivirale geçilebilir.
e) Oral antiviral değişimi ya da tedaviye yeni oral antiviral eklenmesi için, düzenlenecek yeni veya mevcut raporda bu durum belirtilir.
f) Adefovir tedavisinde koşul aranmaksızın tenofovir veya entekavire geçilebilir.

(5) Çocuk hastalar oral antiviral tedavi altındayken;
a) Oral antiviral tedavisi alan hastalarda negatif olan HBV DNA’nın pozitifleşmesi veya HBV DNA’nın 10 kat yükselmesi ile çocuğun yaşı göz önüne alınarak tenofovir veya entekavire geçilebilir veya tenofovir veya entekavir eklenebilir.
b) Lamivudin tedavisinin 24 üncü haftasında HBV DNA 50 IU/ml (300 kopya/ml) ve üzerinde olan hastalarda çocuğun yaşı göz önüne alınarak tenofovir veya entekavir kullanılır. Ancak lamivudin tedavisinin 24 üncü haftasında HBV DNA 50 IU/ml (300 kopya/ml) altında ise başka bir oral antiviral ajana geçilemez veya eklenemez.
c) Tenofovir veya entekavir ile tedavi alan hastalarda birinci yılın sonunda halen “HBV DNA pozitif” olması durumunda bu iki antiviral arasında geçiş yapılabilir veya bu iki antiviral birlikte kullanılabilir.
ç) Kullanılan antivirale karşı yan etki gelişmesi halinde koşul aranmaksızın çocuğun yaşı göz önüne alınarak başka bir antivirale geçilebilir.
d) Oral antiviral değişimi ya da tedaviye yeni oral antiviral eklenmesi için, düzenlenecek yeni veya mevcut raporda bu durum belirtilir.
e) Adefovir tedavisinde koşul aranmaksızın çocuğun yaşı göz önüne alınarak tenofovir veya entekavire geçilebilir.

(6) Oral antiviral tedavinin sonlandırılması;
a) Her yenilenen raporda tek başına HBsAg pozitifliği veya HBsAg negatifliği ile birlikte Anti-HBs negatifliği raporda belirtilmelidir.
b) Oral antiviral tedavi, HBsAg negatif hastalarda Anti-HBs pozitifleştikten sonra en fazla 12 ay daha sürdürülür.

(7) Antiviral tedavi almakta olan hastaların raporlarının yenilenmesinde, başlama kriterlerinin hastanın tedavisine başlandığı tarihteki mevzuata uygun olduğu yeni raporda belirtilir.

4.2.13.1.1 – Hepatit B’ye bağlı karaciğer sirozunda tedavi
(1) Karaciğer sirozunda HBV DNA (+) olan hastalarda tedaviye başlanılabilir ve bu durum raporda belirtilir. Tedavi süreleri; HBV DNA (+) olanlar için kronik hepatit B tedavisinde olduğu gibidir.

4.2.13.1.2 - İmmünsupresif ilaç tedavisi, sitotoksik kemoterapi, monoklonal antikor tedavisi uygulanmakta olan hastalarda tedavi
(1) İmmünsupresif ilaç tedavisi veya sitotoksik kemoterapi veya monoklonal antikor tedavisi uygulanmakta olan HBsAg (+) hastalarda, ALT yüksekliği, HBV DNA pozitifliği ve karaciğer biyopsisi koşulu aranmaksızın uygulanmakta olan diğer tedavisi süresince ve bu tedavisinden sonraki en fazla 12 ay boyunca günde 100 mg lamivudin veya 600 mg telbivudin veya 245 mg tenofovir veya 0,5 mg entekavir kullanılabilir. İmmünsupresif, sitotoksik kemoterapi ve monoklonal antikor tedavisine ilişkin ilaç raporunun tarih ve sayısı reçetede belirtilir.
(2) İmmünsupresif ilaç tedavisi veya sitotoksik kemoterapi veya monoklonal antikor tedavisi uygulanmakta olan kronik hepatit B hastalarında ise tedavi süreleri ve ilaç seçimi kronik hepatit tedavi prensiplerinde belirlendiği şekildedir.
(3) HBsAg negatif olduğu durumlarda HBV DNA pozitifliği ve/veya Anti HBc pozitifliği durumlarında immünsupresif ilaç tedavisi veya sitotoksik kemoterapi veya monoklonal antikor tedavisi uygulanmakta olan hastalara ALT yüksekliği ve karaciğer biyopsisi koşulu aranmaksızın lamivudin veya telbivudin veya tenofovir veya entekavir kullanılabilir. Söz konusu tedavilerin bitiminden sonraki en fazla 12 ay boyunca da antiviral tedavi kullanılabilir.

4.2.13.1.3 - HBV’ye bağlı karaciğer hastalığından dolayı karaciğer transplantasyonu yapılan hastalar veya Anti-Hbc(+) kişiden karaciğer alan hastalarda tedavi
(1) HBV’ye bağlı karaciğer hastalığından dolayı karaciğer transplantasyonu yapılan hastalar veya Anti-HBc(+) kişiden karaciğer alan hastalara; biyopsi, viral seroloji, ALT seviyesi yada HBV DNA bakılmaksızın oral antiviral tedavi verilebilir.

4.2.13.1.4 Biyopsisi ile ilgili genel prensipler
(1) Karaciğer biyopsisi ile ilgili kurallar Ishak skorlamasına göre (pediatrik hastalarda Knodell skorlamasına göre) belirlenmiştir.
(2) Biyopsi için kontrendikasyon bulunan hastalarda [PT de 3 sn den fazla uzama veya trombosit sayısı <80.000 /mm3 veya kanama eğilimini artıran hastalıklar veya kronik böbrek yetmezliği/böbrek nakli veya biyopsiye engel olacak konumda bir yer kaplayıcı lezyonun varlığı veya karaciğer sirozu veya karaciğer nakli veya gebeler veya biyopsiye engel teşkil edecek şekilde ciddi yeti yitimine neden olan psikotik bozukluğu ve zeka geriliği olan hastalarda (biyopsi uyumunun olmadığının psikiyatri uzman hekimlerince düzenlenecek sağlık kurulu raporunda belirtilmesi koşuluyla)] karaciğer biyopsisi koşulu aranmaz. Biyopsi koşulu aranmayan durumlar sağlık raporunda açık olarak belirtilir.

4.2.13.2 - Kronik Hepatit D (=Delta) tedavisi
(1) Delta ajanlı Kronik Hepatit B tanısı konmuş anti HDV(+) hastalarda interferon veya pegile interferonlar, kronik hepatit B’deki kullanım süre ve dozunda kullanılabilir. Bu hastalardan Kronik Hepatit B tedavi koşullarını taşıyanlarda tedaviye oral antiviral ilaçlardan biri eklenebilir. (Anti HDV(+) ve HBV DNA sonucu reçete veya raporda belirtilir.) Biyopsisi ile ilgili hepatit B’deki belirtilen genel prensipler esas alınır.

4.2.13.3 - Hepatit C tedavisi
4.2.13.3.1 - Akut Hepatit C tedavisi
(1) Akut hepatit C tedavisinde kullanılan ilaçlar gastroenteroloji veya enfeksiyon hastalıkları uzman hekimlerinden biri tarafından düzenlenen ilaç kullanım raporuna dayanılarak bu uzman hekimler ile çocuk sağlığı ve hastalıkları veya iç hastalıkları uzman hekimleri tarafından reçete edilir.
(2) Akut hepatit C hastalarında (HCV RNA pozitif sonuç raporda belirtilir) 24 hafta süreyle, onaylanmış Kısa Ürün Bilgisinde Kronik C hepatitinde tanımlanan dozlarda interferon alfa veya pegile interferon alfa monoterapisi uygulanır. Bu hastalarda tedaviye ribavirin eklenemez. Akut hepatit C tedavisi için karaciğer biyopsisi ve 12 nci haftada HCV RNA seviyesinde 2 log azalma koşulu aranmaz.

4.2.13.3.2 - Kronik Hepatit C tedavisinde genel hükümler
(1) HCV RNA’sı pozitif hastalarda genotip tayini yapılır. Genotip ve subtipi (Laboratuar tetkikinde genotip 1 subtipi belirlenemediği olgular genotip 1a olarak kabul edilir) raporda belirtilir.
(2) Karaciğer biyopsisi ile ilgili kurallar ISHAK skorlamasına göre (pediatrik hastalarda Knodell skorlamasına göre) belirlenmiştir.
(3) Kronik hepatit C tedavisi; ISHAK skoruna göre fibrozis 3 ve üzeri hastalarda tedaviye başlanır.
(4) Kronik hepatit C’ye bağlı karaciğer kompanse sirozu (Child A) olan hastalarda; karaciğer biyopsisinde ISHAK skoruna göre evre 4 ve üzerinde olanlar veya trombosit sayısı 100.000 altında olanlarda veya protrombin zamanı kontrolün 3 saniye veya daha yüksek olması koşulu aranır.
(5) Dekompanse sirotik (Child B ve C) hastalarda; assit sıvısının varlığı veya hepatik ensefalopati veya özofagus varis kanaması olması koşulları aranır.
(6) Kronik hepatit C tedavisinde aşağıda belirtilen tedavi şemaları kullanılır. Ancak hastaların diğer hastalıkları nedeniyle kullandıkları ilaçlarla ilaç etkileşiminin belirlenmesi halinde, belirtilen tedavi şemaları dışında kullanım Sağlık Bakanlığından reçete bazında alınacak endikasyon dışı onay ile mümkün olabilecektir. Bu şekildeki kullanımın gerekçesi hasta adına düzenlenecek sağlık raporunda belirtilecektir.
(7)Tedavide kullanılan ilaçlar, 3. basamak sağlık kurumlarında gastroenteroloji veya enfeksiyon hastalıkları uzman hekimlerinden biri tarafından düzenlenen ve tedavi şemasının belirtildiği uzman hekim raporuna dayanılarak bu uzman hekimler ile çocuk sağlığı ve hastalıkları uzmanı tarafından reçete edilir. Bu tedaviler, bir defaya mahsus kullanılabilir.
(8) Biyopsi için kontrendikasyon bulunan hastalarda [PT de 3 sn den fazla uzama veya trombosit sayısı <80.000 /mm3 veya kanama eğilimini artıran hastalıklar veya kronik böbrek yetmezliği/böbrek nakli veya biyopsiye engel olacak konumda bir yer kaplayıcı lezyonun varlığı veya karaciğer sirozu veya karaciğer nakli veya gebeler veya biyopsiye engel teşkil edecek şekilde ciddi yeti yitimine neden olan psikotik bozukluğu ve zeka geriliği olan hastalarda (biyopsi uyumunun olmadığının psikiyatri uzman hekimlerince düzenlenecek sağlık kurulu raporunda belirtilmesi koşuluyla)] ve HCV RNA’sı pozitif tedavi deneyimli hastalarda; karaciğer biyopsisi koşulu aranmaz. Biyopsi koşulu aranmayan durumlar sağlık raporunda açık olarak belirtilir.

4.2.13.3.2.A–Erişkin hastalarda Kronik Hepatit C tedavisi
4.2.13.3.2.A.1 – Daha önce Kronik Hepatit C tedavisi almamış hastalarda tedavi
(1) Genotip 1 hastalarda tedavi;
a) Nonsirotik hastalarda tedavi;
1- Genotip 1b: (Ombitasvir+Paritaprevir+Ritonavir)+Dasabuvir ile tedavi süresi toplam 12 haftadır.
2- Genotip 1a : (Ombitasvir+Paritaprevir+Ritonavir)+Dasabuvir + Ribavirin ile tedavi süresi toplam 12 haftadır.
b) Sirotik hastalarda tedavi;
1- Genotip 1a ve Genotip 1b (Child B veya C) : (Sofosbuvir+Ledipasvir) + Ribavirin ile tedavi süresi toplam 12 haftadır.
2- Genotip 1a ve Genotip 1b (Child B veya C) : Sofosbuvir+Ledipasvir ile tedavi süresi toplam 24 haftadır.
3- Genotip 1b (Child A) : (Ombitasvir+Paritaprevir+Ritonavir)+Dasabuvir ile tedavi süresi toplam 12 haftadır.
4-Genotip 1a (Child A) : (Ombitasvir+Paritaprevir+Ritonavir)+Dasabuvir + (Ribavirin) ile toplam tedavi süresi 24 haftadır.

(2) Genotip 2 hastalarda tedavi;
a) Nonsirotik ve Sirotik (Child A) hastalarda: Sofosbuvir + Ribavirin ile tedavi süresi toplam 12 haftadır.

(3) Genotip 3 hastalarda tedavi:
a) Nonsirotik ve Sirotik (Child A) hastalarda: Sofosbuvir + Ribavirin ile tedavi süresi toplam 24 haftadır.
b) Sirotik (Child A) hastalarda: Sofosbuvir +Ledipasvir + Ribavirin ile tedavi süresi toplam 24 haftadır.

(4) Genotip 4 hastalarda tedavi:
a)Nonsirotik hastalarda: (Ombitasvir+Paritaprevir+Ritonavir)+ Ribavirin ile toplam tedavi süresi 12 haftadır.
b) Sirotik (Child A) hastalarda:
1-(Ombitasvir+Paritaprevir+Ritonavir)+ Ribavirin ile toplam tedavi süresi 12 haftadır.
c) Sirotik (Child B ve C) hastalarda:
1- Sofosbuvir +Ledipasvir + Ribavirin ile tedavi süresi toplam 12 haftadır.
2- Sofosbuvir + Ledipasvir ile tedavi süresi toplam 24 haftadır.

4.2.13.3.2.A.2 – Tedavi deneyimli Kronik Hepatit C hastalarında yeniden tedavi
(1) Daha önce peginterferon veya peginterferon+ribavirin tedavisi alan ve komplikasyonlar nedeniyle tedavisine 12 nci haftadan önce son verilmiş olan kronik hepatit C hastaları, tedavi almamış hastalar ile aynı kurallara tabi olarak yeniden tedavi edilebilirler.
(2) Yeniden tedavi, daha önce peginterferon veya peginterferon+ribavirin veya peginterferon + ribavirin + bocepravir/telaprevir (üçlü tedavi) tedavi deneyimli HCV RNA’sı pozitif hastalarda bir defaya mahsus olmak üzere aşağıdaki şekilde yapılır, hastanın daha önce aldığı tedavi sağlık raporunda belirtilir.
(3) Genotip 1 hastalarda yeniden tedavi:
a) Nonsirotik hastalarda:
1- Genotip 1a veya b: Sofosbuvir+Ledipasvir + Ribavirin ile toplam tedavi süresi 12 haftadır.
2- Genotip 1a veya b: Sofosbuvir+Ledipasvir ile toplam tedavi süresi 24 haftadır.
3-Genotip 1b: (Ombitasvir+Paritaprevir+Ritonavir)+Dasabuvir ile tedavi süresi toplam 12 haftadır. (yalnızca daha önce peginterferon veya peginterferon+ribavirin deneyimli hastalarda kullanılır.)
4- Genotip 1a : (Ombitasvir+Paritaprevir+Ritonavir)+Dasabuvir +Ribavirin ile tedavi süresi toplam 12 haftadır. (yalnızca daha önce peginterferon veya peginterferon+ribavirin deneyimli hastalarda kullanılır.)
b) Sirotik hastalarda:
1- Genotip 1a veya b (Child A, B ve C) : Sofosbuvir+Ledipasvir + Ribavirin ile toplam tedavi süresi 12 haftadır.
2- Genotip 1a veya b (Child A, B ve C) : Sofosbuvir+Ledipasvir ile toplam tedavi süresi 24 haftadır.
3- Genotip 1b (Child A) : (Ombitasvir+Paritaprevir+Ritonavir)+Dasabuvir ile tedavi süresi toplam 12 haftadır. (yalnızca daha önce peginterferon veya peginterferon+ribavirin deneyimli hastalarda kullanılır.)
4- Genotip 1a (Child A) : (Ombitasvir+Paritaprevir+Ritonavir)+Dasabuvir+Ribavirin ile tedavi süresi toplam 24 haftadır. (yalnızca daha önce peginterferon veya peginterferon+ribavirin deneyimli hastalarda kullanılır.)
(4) Genotip 2 hastalarda yeniden tedavi:
a) Nonsirotik hastalarda: Sofosbuvir+ Ribavirin ile tedavi süresi toplam 12 haftadır.
b) Sirotik hastalarda (Child A) : Sofosbuvir+ Ribavirin ile tedavi süresi toplam 12 haftadır.
(5) Genotip 3 hastalarda yeniden tedavi:
a) Nonsirotik hastalarda: Sofosbuvir+ Ribavirin ile tedavi süresi toplam 24 haftadır.
b) Sirotik hastalarda (Child A) :
1- Sofosbuvir + Ribavirin ile tedavi süresi toplam 24 haftadır.
2- Sofosbuvir + Ledipasvir ile tedavi süresi ribavirin ile birlikte toplam 24 haftadır.
(6) Genotip 4 hastalarda yeniden tedavi:
a) Nonsirotik hastalarda:
1-(Ombitasvir+Paritaprevir+Ritonavir)+Ribavirin ile tedavi süresi toplam 12 haftadır. (yalnızca daha önce peginterferon veya peginterferon+ribavirin deneyimli hastalarda kullanılır.)
2- Sofosbuvir+Ledipasvir+Ribavirin ile tedavi süresi toplam 12 haftadır.
3- Sofosbuvir+Ledipasvir ile tedavi süresi toplam 24 haftadır.
b) Sirotik hastalarda (Child A) :
1-(Ombitasvir+Paritaprevir+Ritonavir) + Ribavirin ile tedavi süresi toplam 12 haftadır.(yalnızca daha önce peginterferon veya peginterferon+ribavirin deneyimli hastalarda kullanılır.)
2- (Sofosbuvir+Ledipasvir) +Ribavirin ile tedavi süresi toplam 12 hafta
3- Sofosbuvir+Ledipasvir ile tedavi süresi toplam 24 hafta
c) Sirotik hastalarda tedavi (Child B veya Child C):
1- Sofosbuvir+Ledipasvir+Ribavirin ile tedavi süresi toplam 12 hafta
2- Sofosbuvir+Ledipasvir ile tedavi süresi toplam 24 hafta

4.2.13.3.2.B- Çocuk hastalarda Kronik Hepatit C tedavisi
(1) HCV RNA’sı pozitif hastalarda genotip tayini ile tedaviye başlanabilir.
(2) Kronik hepatit C tedavisinde interferon + ribavirin veya pegile interferon + ribavirin kombinasyonu kullanılır. Ribavirin kullanımı için kontrendikasyon bulunanlarda tek başına interferon veya pegile interferon kullanılabilir. Tek başına ribavirin kullanım endikasyonu yoktur.
(3) Tedavi süresi, genotip 1 ve 4 için toplam 48 haftadır. Tedavi başlandıktan sonra 12 nci hafta sonunda HCV RNA düzeylerin 2 log (100 kat) azalmayanlarda tedavi süresi 16 haftayı geçemez. 24 üncü haftada HCV RNA pozitifliği devam eden hastalarda tedavi en geç 28 inci hafta sonunda kesilir. 16 ncı haftada 2 log (100 kat) azalan hastalarda ve 28 inci haftada HCV RNA (-) olan hastalarda HCV RNA analiz sonucu reçete veya raporda belirtilir. Bu süreler içinde komplikasyonlar nedeniyle tedaviye ara vermek zorunda kalınan hastalarda belirtilen haftalar içinde süreye tekabül eden dozda ilaç alınamamışsa ara verilme nedenleri gerekçeleri ile yeni raporda belirtilmek kaydıyla ilaç bu fıkrada belirtilen haftalık dozlara tamamlanır. Tedaviye devam kriterleri yeni rapora göre değerlendirilir.
(4) 3-18 yaş çocuklarda; ribavirin dozu 15 mg/kg/gün, maksimum 1200 mg/gün dür. Pegile interferon daha önce interferon tedavisi almamış hastalarda uygulanabilir.

4.2.13.3.2.B.1 - 3 ila 18 yaş çocuk Kronik Hepatit C hastalarında yeniden tedavi
(1) Komplikasyonlar nedeniyle tedaviye 12 nci haftadan önce son verilmiş olan kronik hepatit C hastaları, tedavi almamış hastalar ile aynı kurallara tabi olarak yeniden tedaviye alınabilirler. İlk 12 hafta içinde komplikasyonlar nedeniyle tedavisine ara vermek zorunda kalınan hastalar 12 hafta içinde 12 doz ilacı alamamışsa ara verilme nedenleri gerekçeleriyle yeni raporda belirtilmek kaydıyla ilaç 12 haftalık doza tamamlanır.

4.2.13.3.2.C- Karaciğer nakli olan hastalarda tedavi
(1) Karaciğer nakli olan HCV RNA pozitif olan hastalarda;
a) Sofosbuvir+Ledipasvir ile tedavi; genotip 1 ve 4 non-sirotik hastalar için tedavi süresi ribavirin ile birlikte veya ribavirinsiz toplam 12 haftadır. Kompanse sirotik ve dekompanse sirotik hastalarda tedavi süresi ribavirin ile birlikte toplam 12 hafta veya ribavirinsiz toplam 24 haftadır.
b)(Ombitasvir+Paritaprevir+Ritonavir)+Dasabuvir +Ribavirin ile tedavi; genotip 1 hastalarda tedavi süresi toplam 24 haftadır.
c) (Ombitasvir+Paritaprevir+Ritonavir)+Ribavirin ile tedavi; genotip 4 hastalarda tedavi süresi toplam 24 haftadır.


4.2.31 - Kırım Kongo Kanamalı Ateşinde ribavirin kullanım ilkeleri

(1) Kırım Kongo kanamalı ateşinde ribavirin, enfeksiyon hastalıkları, çocuk sağlığı hastalıkları veya iç hastalıkları uzman hekimince veya bu hekimlerden biri tarafından düzenlenen uzman hekim raporuna dayanılarak diğer hekimlerce de reçete edilebilir.

Prospektüs

Ribavirin film kaplı tablet

Formülü:

Bir film kaplı tablet 200 mg ribavirin içermektedir.
Diğer maddeler: Titanyum dioksit, demir oksit sarı, demir oksit kırmızı İnterferon alfa ile kombine kullanılır.

Farmakolojik Özellikleri

Farmakodinamik özellikler:

Etki Mekanizması: Ribavirin bazı RNA ve DNA virüslerine karşı in vitro aktivite gösteren sentetik bir nükleozid analoğudur. Ribavirinin interferon alfa ile birlikte kombine olarak HCV’ye karşı gösterdiği etkinin mekanizması bilinmemektedir.
Klinik Çalışma Sonuçları
Virolojik, biyokimyasal ve histolojik olarak kanıtlanmış naiv (daha önceden tedavi görmemiş) ve nüks görülen kronik hepatit C hastalarında yapılan klinik çalışmalarda tek başına kullanılan interferon alfa-2a’nın terapötik etkisi, ribavirin ile kombine kullanımıyla karşılaştırılmıştır. Tedavi bitiminden altı ay sonra kalıcı biyokimyasal, virolojik yanıt ve histolojik iyileşme ölçülmüştür.
Nüks görülen hastalarda kalıcı virolojik ve biyokimyasal yanıtta istatistiksel olarak anlamlı derecede, 10 kat artış (%4’ten %43’e; p<0,01) gözlenmiştir. Kombinasyon tedavisinin olumlu profili, HCV genotipine ya da başlangıç viral yüküne yansımıştır. Kalıcı yanıt oranları, HCV genotip 1’de kombinasyon ve interferon monoterapi kollarında sırasıyla %28’e karşılık %0 ve non genotip 1'de %58’e karşılık %8 bulunmuştur. Ayrıca histolojik iyileşme, kombinasyon tedavisi lehinedir. Daha önceden tedavi görmemiş hastalarda interferon alfa-2a (3 MIU haftada 3 kez) ile ribavirinin kullanıldığı bir çalışmada da destekleyici olumlu sonuçlar bildirilmiştir.

Farmakokinetik özellikler:

Ribavirin tek doz oral alımının ardından hızla emilir (ortalama Tmaks = 1.5 saat), daha sonra hızlı dağılım ve uzun eliminasyon fazlarından geçer (tek doz yarı-ömrü, dağılım ve eliminasyonu sırasıyla 0.05, 3.73 ve 79 saat). Yüksek oranda emilir, radyolojik olarak işaretlenmiş dozun yaklaşık %10’u feçes ile atılır. Ancak mutlak biyoyararlanım, olasılıkla ilk geçiş metabolizmasına bağlı olarak yaklaşık %45-65’dir. Tek doz 200-1200 mg ribavirin sonrasında doz ile AUCtf arasında lineer bir ilişki vardır. Dağılım hacmi yaklaşık 5000 litredir. Ribavirin plazma proteinlerine bağlanmaz.
Ribavirin tek doz oral uygulama sonrasında yaygın ilk geçiş metabolizması ve kan ile diğer kompartmanlara transferine bağlı olarak, bireyler arasında ve bireyin kendisinde yüksek oranda farmakokinetik değişkenlik (AUC ve Cmaks’ın her ikisinde de bireysel değişkenlik ≤ %25) gösterir.
Ribavirinin plazma dışı kompartmanlara geçişi en yaygın olarak kırmızı hücrelerde çalışılmıştır ve öncelikle es-tipi dengeleyici nükleozid taşıyıcı yoluyla olduğu belirlenmiştir. Bu tip taşıyıcı tüm hücre tiplerinde görülmektedir ve ribavirinin yüksek dağılım hacmiyle bağlantılı olabilir. Tam kan/plazma ribavirin konsantrasyonu oranı yaklaşık 60:1’dir. Tam kandaki ribavirin fazlalığı, eritrositlerde ribavirin nükleotid artıkları olarak bulunur. Ribavirinin iki metabolizma yolu vardır: 1) Geri dönüşümlü fosforilasyon yolu 2) Triazol karboksiasit metaboliti oluşturacak şekilde deribozilasyon ve amid hidrolizini içeren yıkıcı yol. Hem ribavirin, hem de triazol karboksiamid ve triazol karboksilik asit metabolitleri renal olarak atılır.
Çoklu doza bağlı olarak ribavirin plazmada yaygın olarak tek doz AUC12s’ye göre altı kat oranında fazla birikir. Günde iki kez 600 mg’lık oral dozu takiben kararlı plazma konsantrasyonuna 4 haftada ulaşılır ve ortalama kararlı plazma konsantrasyonu 2,200 ng/ml’dir. Dozun kesilmesine bağlı olarak yarılanma ömrü yaklaşık 300 saattir ve bu, olasılıkla plazma dışı kompartmanlardan yavaş eliminasyonunu yansıtmaktadır. Besin etkisi: Tek oral doz ribavirinin biyoyararlanımı birlikte yenilen yüksek oranda yağlı yemek ile artmıştır (AUCtf ve Cmaks’ın her ikisi de %70 artmıştır). Bu çalışmadaki artmış biyoyararlanım ya gecikmiş geçişe ya da değişmiş pH’a bağlı olabilir. Bu tek doz çalışmasından elde edilen bulguların klinik ile ilişkisi bilinmemektedir. Klinik etkinlik çalışmalarında hastalara gıda tüketimiyle ilişkili bir doz zamanı söylenmemiştir. Ancak, ribavirinin optimal plazma konsantrasyonuna ulaşabilmek için Copegus’un gıda ile alınması önerilmektedir.
Böbrek fonksiyonu: Tek doz ribavirin farmakokinetiği, kreatinin klirensi 90 ml/dakika’dan yüksek olan kontrol denekleriyle karşılaştırıldığında, böbrek disfonksiyonu olan kişilerde değişmişti (artmış AUCtf ve Cmaks). Bu durum böbrek disfonksiyonu olan hastalarda görülen azalmış klirense bağlı gibi gözükmektedir. Ribavirin konsantrasyonları hemodiyaliz ile esas olarak değişmeden kalır. Karaciğer fonksiyonu: Ribavirinin tek doz farmakokinetiği, normal kontroller ile karşılaştırıldığında hafif, orta ya da ağır derece karaciğer disfonksiyonu (Child-Pugh sınıflandırması A, B ya da C) olan hastalarda benzerdir.
Yaşlı hastalar (³ 65 yaş): Yaşlı denekler için özel farmakokinetik değerlendirmeler yapılmamıştır. Ancak, bir popülasyon farmakokinetik çalışmasında ribavirin kinetikleri için yaş anahtar faktör değildir. Belirleyici faktör böbrek fonksiyonudur.
18 yaşın altındaki hastalar: 18 yaşın altındaki hastalar için özel farmakokinetik değerlendirmeler yapılmamıştır. İnterferon alfa ile kombine kullanılan Copegus sadece 18 yaş ve üzerindeki kronik hepatit C hastalarında endikedir (Bkz. Endikasyonlar)

Endikasyonları:

Copegus interferon alfa ile kombine olarak aşağıdaki durumlarda endikedir: Daha önce interferon alfa tedavisine yanıt vermiş (tedavi sonunda ALT’nin normale dönüşü ile), ancak takip eden süreçte tekrarlama görülen kronik hepatit C’si olan erişkin hastaların tedavisi için.
Histolojik olarak kanıtlanmış Hepatit C'si olan, daha önceden tedavi görmemiş, karaciğer dekompansasyonu olmayan, ALT düzeyi yüksek, serum HCV RNA’sı pozitif ve fibroz ya da yüksek inflamatuvar aktivitesi olan erişkin hastaların tedavisinde endikedir. Sadece portal fibrozu (minimal fibroz) olan hastaların yüksek inflamatuvar skoru olmalıdır .

Kontrendikasyonları:

* Ek kontrendikasyonlar için interferon alfa prospektüsüne bakınız.
* Aktif maddeye ya da yardımcı maddelerden herhangi birine karşı aşırı duyarlılık
* Hamilelik (Bkz. Gebelik ve Emzirme Döneminde Kullanım). Copegus, tedaviye başlamadan önce yapılacak gebelik testinden negatif test sonucu alınmaksızın kullanılmamalıdır.
* Emzirme dönemi
* Son altı ayda, stabil olmayan ya da kontrol edilemeyen kardiyak hastalığı da içermek üzere, önceden ciddi kardiyak hastalık öyküsü olan hastalar (Bkz. Uyarılar/Önlemler).

* Hemoglobinopatiler (örn. talasemi, orak hücre anemisi).
* Kronik böbrek yetmezliği ya da kreatinin klirensi <50 ml/dl olan hastaları da içeren ciddi tıbbi durumlar.
* Ciddi psikiyatrik bir durumun bulunması, özellikle ciddi depresyon, intihar düşüncesi ya da girişimi.
* Ciddi hepatik disfonksiyon ya da karaciğerin dekompanse sirozu.
* Otoimmun hepatit ya da otoimmun hastalık öyküsü.
* Konvansiyonel tedavi ile kontrol edilemeyen tiroid hastalığı.

Uyarılar/Önlemler:

Ek uyarılar ve önlemler için interferon alfa prospektüsüne bakınız.
Ribavirin monoterapisinin oral formülasyonları, çeşitli klinik çalışmalarda kronik hepatit C tedavisi için araştırılmıştır. Bu araştırmaların sonuçları, ribavirin monoterapisinin hepatit virüsü (HCV RNA) eliminasyonunda ya da 6-12 aylık tedavi sonrasında ve 6 aylık izleme döneminde karaciğer histolojisinin iyileşmesinde etkisi olmadığını göstermiştir.
Dolayısıyla, monoterapi olarak ribavirin kullanımı etkili değildir ve Copegus tek başına kullanılmamalıdır.
Teratojenik risk
Kadın hastalar, erkek hastalar ve kadın eşleri ile ilgili uyarılar ve önlemler "Gebelik ve Emzime Dönemi"nde kullanım bölümünde yer almaktadır (Bkz. Gebelik ve Emzirme Döneminde Kullanım). Copegus hamile kadınlar tarafından kullanılmamalıdır (Bkz. Kontrendikasyonlar).
Karsinojenite: Ribavirin bazı in vivo ve in vitro genotoksisite testlerinde mutajeniktir. Ribavirine ait potansiyel bir karsinojenik etki göz ardı edilemez .
Hemoliz: Klinik çalışmalarda interferon alfa ile kombine kullanılan ribavirin ile tedavi edilen hastaların %14 kadarında hemoglobin düzeylerinde <10 g/dl’ye düşüş görülmüştür. Ribavirinin doğrudan kardiyovasküler etkilerinin olmamasına karşın, Copegus’a bağlı anemi, kardiyak fonksiyonda bozulmaya ya da koroner hastalık semptomlarında alevlenmeye ya da her ikisine neden olabilir. Copegus kardiyak hastalığı olanlara dikkatle uygulanmalıdır (Bkz. Kontrendikasyonlar). Kardiyak durum tedavi öncesi değerlendirilmelidir ve tedavi sırasında klinik olarak izlenmelidir; herhangi bir bozulma görülürse tedavi durdurulmalıdır (Bkz. Kullanım Şekli ve Dozu).
Kardiyovasküler sistem: Konjestif kalp yetmezliği, miyokard enfarktüsü ve/veya mevcut aritmik bozukluğu olan hastalar yakından izlenmelidir. Kardiyak bozuklukları olan hastaların tedavi öncesi ve tedavi sırasında elektrokardiyografilerinin çekilmesi önerilir. Kardiyak aritmiler (öncelikle ventriküler) genellikle konvansiyonel tedaviye yanıt verirler, ancak tedavinin kesilmesi gerekebilir.
Akut aşırı duyarlılık: Eğer akut bir aşırı duyarlılık reaksiyonu (örn. ürtiker, anjiyoödem, bronkokonstriksiyon, anafilaksi) gelişirse, Copegus hemen kesilmelidir ve uygun medikal tedaviye başlanmalıdır. Geçici raşlar tedavinin kesilmesini gerektirmez. Karaciğer fonksiyonu: Belirgin karaciğer fonksiyon bozukluğu gelişen hastalar yakından izlenmelidir. Bulgu ve semptomlar ilerlerse kombinasyon tedavisi (Copegus ve interferon alfa) durdurulmalıdır.
Ateş: İnterferon tedavisi sırasında grip benzeri sendrom ile ilişkili ateş sıklıkla görüldüğü için kalıcı ateşin diğer nedenlerinden ayırt edilmelidir.
Psikiyatri ve Merkezi Sinir Sistemi (MSS): Eğer hastada klinik depresyon dahil psikiyatrik ya da MSS problemi gelişirse, hastanın ilacı reçeteleyen hekim tarafından yakından izlenmesi önerilir. Benzer semptomlar görülürse, bu istenmeyen etkilerin potansiyel ciddiyetleri ilacı reçeteleyen hekim tarafından göz önünde bulundurulmalıdır. Eğer semptomlar devam ederse ya da kötüleşirse, hem Copegus hem de interferon alfa kesilmelidir.
Tedavi sırasında tiroid anormalliği gelişen hastalarda, eğer tiroid fonksiyonu ilaçla kontrol edilemezse, Copegus ve interferon alfa kesilmelidir.
Laboratuvar testleri: Tüm hastalara tedaviye başlanmadan önce standart hematolojik testler ve kan kimyası (tam kan sayımı ve formül, trombosit sayımı, elektrolitler, serum kreatinini, karaciğer fonksiyon testleri, ürik asit) yapılmalıdır. Copegus ve interferon alfaya başlamadan önce rehber olarak göz önünde bulundurulacak kabul edilebilir başlangıç değerleri:

Hemoglobin
≥ 12 g/dl (kadın), ≥ 13 g/dl (erkek)
Trombosit
≥ 100.000/mm3
Nötrofil sayımı
≥ 1500/mm3
TSH düzeyi
normal sınırlar içinde bulunmalıdır

Laboratuvar değerlendirmeleri tedavinin 2. ve 4. haftasında ve sonrasında klinik gereksinime bağlı olarak periyodik yapılmalıdır.
Doğurgan çağdaki kadınlar için: Kadın hastalar tedavi süresince ve tedaviden 4 ay sonrasına kadar 4 haftada bir rutin gebelik testi yaptırmalıdırlar. Erkek hastaların kadın eşleri tedavi sırasında ve tedavi bitiminden 7 ay sonrasına kadar, rutin aylık gebelik testi yaptırmalıdırlar (Bkz. Gebelik ve Emzirme Döneminde Kullanımı).
Copegus ile hemolize bağlı olarak ürik asit artabilir, bu nedenle predispoze hastalarda potansiyel gut gelişimi yakından izlenmelidir.

Araç ve Makine Kullanıma Üzerine Etkisi

Copegus’un taşıt ve makine kullanma yetisi üzerine etkisi yoktur ya da göz ardı edilebilir etkisi vardır; ancak kombine olarak kullanılan interferon alfanın etkisi olabilir. Bu nedenle tedavi sırasında halsizlik, uyku hali ya da konfüzyon görülen hastaların taşıt ya da makina kullanmamaları gerekmektedir.

Gebelik ve Emzirme Döneminde Kullanımı:

Gebelik Kategorisi: X
Kadın hastalar: Copegus hamile kadınlar tarafından kullanılmamalıdır (Bkz. Kontrendikasyonlar ve Uyarılar/Önlemler). Kadın hastalarda gebeliği önlemek için aşırı dikkat gerekmektedir. Copegus, tedaviye başlamadan hemen önce yapılacak gebelik testinden negatif sonuç alınmadan kullanılmamalıdır. Doğurgan çağdaki kadınların ve eşlerinin her biri tedavi süresince ve tedavi bitiminden 4 ay sonrasına kadar etkili bir doğum kontrol yöntemi kullanmalıdır; bu sürede rutin aylık gebelik testi yapılmalıdır. Tedavi sırasında ve tedavi bitiminden sonraki 4 ay içinde gebelik gelişirse hastaya ribavirinin fetus üzerindeki anlamlı derecedeki teratojenik riski anlatılmalıdır.
Erkek hastalar ve kadın eşleri: Copegus alan erkek hastaların eşlerinde gebeliği önlemek için aşırı dikkat gerekmektedir. Ribavirin intraselüler olarak birikir ve vücuttan çok yavaş temizlenir. Spermde bulunan ribavirinin yumurtanın döllenmesinde bilinen teratojenik etkilerini oluşturup oluşturmayacağı bilinmemektedir. Bu nedenle erkek hastaların ve doğurgan çağdaki eşlerinin her biri Copegus tedavisi süresince ve tedavi bitiminden 7 ay sonrasına kadar etkin bir doğum kontrol yöntemi kullanmaları için uyarılmalıdır. Eşleri hamile olan erkeklere ribavirinin vajinaya geçişinin minimize edilmesi amacıyla kondom kullanmaları söylenmelidir.
Laktasyon: Ribavirinin insan sütüne geçip geçmediği bilinmemektedir. Anne sütü alan bebeklerdeki potansiyel istenmeyen etkileri önlemek için tedaviye başlamadan önce emzirme kesilmelidir.

Yan Etkileri/Advers Etkiler

Ek istenmeyen etkiler için interferon alfa prospektüsüne bakınız. İstenmeyen etkilerin çoğu hafif ya da orta derecededir ve tedavi ile sınırlı değildir. Kombinasyon tedavisi ile görülen istenmeyen etkilerin tip ve sıklığı interferon alfanın bilinen güvenilirliği ve ribavirin ile ilişkili istenmeyen etkiler ile uyumludur.
Tablo 2, ribavirin ve interferon alfa tedavisi alan hastaların ≥ %4’ünde görülen istenmeyen etkileri göstermektedir.

Asteni
İnfluenza benzeri semptomlar
Ateş
Psikiyatrik bozukluklar
Uykusuzluk
İrritabilite
Depresyon
Merkezi ve periferik sinir sistemi
Başağrısı
Baş dönmesi
Parestezi
Tremor
Solunum sistemi
Dispne
Öksürük
Deri ve eklerinin bozuklukları
Alopesi
Kaşıntı
Deri kuruması Eritematöz raş
Egzema
Gastrointestinal bozukluklar
Bulantı
Dispepsi
Kusma
Ağız kuruluğu
Abdominal ağrı
İshal
Metabolik ve beslenme
Kilo değişikliği
Kas – iskelet
Artralji
Miyalji
Kanama ve pıhtılaşma hastalıkları
Epistaksis
Özel duyular, diğer hastalıklar
Tat bozulması
Kalp hızı ve ritim bozuklukları
Çarpıntı

Laboratuvar değerleri: Copegus + interferon alfa ile yapılmış olan klinik çalışmalarda anormal laboratuvar değerlerinin bulunduğu olguların çoğu doz değişimi ile tedavi edilebilmiştir (Bkz. Kullanım Şekli ve Dozu, Doz Değişimi Rehberi).
Hemoliz ribavirin tedavisinin belirleyici toksisitesidir. Ancak, hastaların sadece hemoglobin düzeylerindeki azalmaya bağlı olarak tedaviyi kesme gereksinimleri sık değildir. Olguların çoğunda hemoglobindeki azalma erken tedavi döneminde görülür ve retikülositlerdeki kompansatuvar artış ile stabilize olur.
İnterferon alfa ile kombine olarak ribavirin kullanan hastaların %19’unda görülen anemi, ribavirin doz azaltımı için birincil nedendir. Ribavirine bağlı anemi ve ilişkili halsizliğin birlikte kullanılan interferon alfanın bilinen psikiyatrik istenmeyen etkileriyle ilişkisi göz önünde bulundurulmalıdır (Bkz. İnterferon alfa prospektüsü).
Anemi, lökopeni ve trombositopeni olgularının çoğu hafiftir (DSÖ 1. derece). DSÖ 2. derece laboratuvar değişiklikleri hastaların hemoglobin (%4), lökosit (%24) ve trombositleri (%2) için bildirilmiştir.
Klinik girişim gerektiren tiroid fonksiyon testi anormallikleri daha önceden tiroid hastalığı görülmeyen hastaların %5’inden azında görülmektedir. İnterferon alfa ile kombine olarak Copegus kullanan hastaların bazılarında hemoliz ile ilişkili ürik asit ve indirekt bilirubin artışı görülmüştür.
Bu hiçbir olguda klinik bulgularla ilişkili olmamıştır ve değerler tedavi bitiminden sonraki 4 hafta içinde başlangıç düzeylerine dönmüştür.

BEKLENMEYEN BİR ETKİ GÖRÜLDÜĞÜNDE DOKTORUNUZA BAŞVURUNUZ.
İlaç Etkileşmeleri

Hem insan hem de sıçan karaciğer mikrozom preparatlarını kullanan in vitro çalışmaların sonuçları ribavirin metabolizmasına sitokrom P450 enzimlerinin aracılık
etmediğini gösterir. Ribavirin sitokromu inhibe etmez.
Toksisite çalışmalarında ribavirinin karaciğer enzimlerini indüklediğine dair kanıtlar yoktur. Bu nedenle, P450 enzimine bağlı etkileşim potansiyeli minimaldir. İnterferon alfa ve antiasitler dışında ribavirin ve diğer ilaçlarla ilgili etkileşim çalışmaları yürütülmemiştir.
Antiasit: Ribavirin 600 mg’ın biyoyararlanımı magnezyum, aluminyum ve metikon içeren bir antiasitin birlikte uyglanmasıyla azalmıştır; AUCif %14 azalmıştır. Bu çalışmadaki azalmış biyoyararlanımın ribavirinin gecikmiş geçişine ya da değişmiş pH’a bağlı olması olasıdır. Bu etkileşimin klinikle ilişkili olduğu düşünülmemelidir.
Nükleozid analogları: Ribavirinin in vitro olarak zidovudin ve stavudin fosforilasyonlarını inhibe ettiği gösterilmiştir. Bu bulguların klinik önemi bilinmemektedir. Ancak, bu in vitro bulgular Copegus’un zidovudin ya da stavudin ile birlikte kullanımının HIV plazma viremisinde artışa yol açabileceği olasılığını düşündürmektedir. Bu nedenle, bu iki ilaçtan birini Copegus ile birlikte kullanmakta olan hastalarda plazma HIV RNA düzeylerinin yakından izlenmesi önerilir. HIV RNA düzeyleri artarsa, Copegus’un revers transkriptaz inhibitörleri ile birlikte kullanılması gözden geçirilmelidir.
Potansiyel bir etkileşim Copegus’un uzun yarılanma ömrüne bağlı olarak tedavi kesildikten 2 ay sonrasına (ribavirinin 5 yarı-ömrüne eşit) kadar görülebilir (Bkz. Farmakokinetik özellikler).
Ribavirinin non-nükleozid revers transkriptaz inhibitörleri ya da proteaz inhibitörleri ile etkileşime girdiğine dair bir kanıt yoktur. Bu nedenle, eşlik eden HIV ve Hepatit C Virüsü (HCV) enfeksiyonu olan hastalarda Copegus bu ilaçlarla birlikte uygulanabilir.

Kullanım Şekli ve Dozu:

Tedavi kronik hepatit C tedavisinde deneyimli bir hekim tarafından başlatılmalı ve izlenmelidir.
Copegus tablet, enjeksiyon için hazırlanmış interferon alfa solüsyonu ile kombine olarak ikiye bölünmüş dozlarda (sabah ve akşam) günlük 1000 ya da 1200 mg oral olarak yemekle birlikte uygulanır.
Enjeksiyon için hazırlanmış interferon alfa solüsyonu ile kombine olarak kullanılacak olan Copegus’un önerilen dozu hastanın vücut ağırlığına bağlıdır:
≤75 kg olan hastalar, iki adet 200 mg tablet sabah ve üç adet 200 mg tablet akşam şeklinde günlük 1000 mg almalıdırlar.
>75 kg olan hastalar, üç adet 200 mg tablet sabah ve üç adet 200 mg tablet akşam şeklinde günlük 1200 mg almalıdırlar.
Optimal tedavi süresi belirlenmemiştir.
Nüks Görülen Hastalar
24 haftalık tedavi verilerinin bulunduğu klinik çalışmaların sonuçlarına dayanarak hastaların 6 ay boyunca tedavi edilmeleri önerilmektedir.
Daha Önceden Tedavi Görmemiş Hastalar
48 haftalık tedavi verilerinin bulunduğu klinik çalışmaların sonuçlarına dayanarak, hastaların en az 24 hafta boyunca tedavi edilmeleri önerilmektedir.
24. haftada negatif HCV-RNA gösteren, viral genotipi 1 (tedavi öncesi örnekte belirlendiği gibi) ve tedavi öncesi yüksek viral yükü olan hastalarda tedavi 24 hafta daha uzatılmalıdır (yani toplam 48 hafta).
Tedavinin 48 haftaya uzatılması düşünülürken diğer prognostik faktörler (yaş ³40 yıl, erkek cinsiyet, köprü nekrozu) de göz önüne alınmalıdır. Klinik çalışmalar sırasında, interferon alfa ve ribavirin ile 6 aylık tedavi sonrasında virolojik yanıt gösteremeyen hastalar (HCV-RNA’nın saptama limitinin altında olması) kalıcı virolojik yanıt (tedavinin kesilmesinden altı ay sonra HCV-RNA’nın saptama limitinin altında olması) verememişlerdir.
Copegus ile yapılmış klinik çalışmalara ait çalışmaya alınma kriterlerinin ve sonuçların detayları için Farmakolojik Özellikleri başlığı altına bakınız.
İstenmeyen reaksiyonlar için doz değişimleri
Copegus ve interferon alfa tedavisi sırasında eğer ciddi istenmeyen reaksiyonlar ya da laboratuvar anormallikleri gelişirse, her iki ilacın dozunu da eğer uygunsa istenmeyen reaksiyonlar azalana kadar değiştirin. Doz değişimi için klinik çalışmalarda rehberler geliştirilmiştir (Doz Değişim Rehberine bakınız, Tablo 1).
Doz uyarlaması sonrası intolerans görülürse, hem Copegus’u hem de interferon alfayı kesmek gerekir. Başka bir alfa interferon ya da ribavirinin alternatif bir formuna geçmenin intoleransı azalttığına dair bir kanıt yoktur.

Ribavirin tedavisi ile ilişkili olduğu bilinen hemoliz nedeniyle kardiyovasküler hastalık öyküsü olan hastalar için farklı rehberler hazırlanmıştır. Bu hastalarda, 4 haftalık herhangi bir dönem süresince hemoglobin ≥2 g/dl azalırsa hem Copegus hem de interferon alfa dozunun kalıcı olarak azaltılması gereklidir. Ek olarak, doz azaltımından 4 hafta sonra hemoglobin <12 g/dl kalırsa, her iki ilaç da kesilmelidir.
Böbrek bozukluğunda kullanım: Böbrek bozukluğu olan hastalarda klirensde görülen azalmaya bağlı olarak ribavirin farmakokinetiği değişir (Bkz. Farmakokinetik özellik). Bu nedenle, Copegus’a başlamadan önce tüm hastalarda böbrek fonksiyonlarının değerlendirilmesi önerilir. Kreatinin klirensi <50 ml/dakika olan hastalar Copegus ile tedavi edilmemelidir (Bkz. Kontrendikasyonları). Eğer serum kreatinini >2 mg/dl’ye yükselirse (Bkz. Tablo 1) Copegus ve interferon alfa kesilmelidir.
Karaciğer bozukluğunda kullanım: Ribavirin ve karaciğer fonksiyonu arasında farmakokinetik etkileşim görülmez (Bkz. Farmakokinetik özellikler). Bu nedenle, karaciğer bozukluğu olan hastalarda Copegus doz ayarlaması gerekmemektedir. Yaşlılarda kullanım (≥ 65 yaş): Ribavirin farmakokinetiğinde yaşla ilgili anlamlı bir etki görülmemektedir. Ancak, daha genç hastalarda olduğu gibi Copegus uygulamasından önce renal fonksiyon değerlendirilmelidir.
18 yaşın altındaki hastalarda kullanımı: Ribavirinin bu hastalardaki güvenilirliği ve etkisi değerlendirilmemiştir. Copegus ile tedavi, çocuklarda ve 18 yaşın altındaki adolesanlarda önerilmemektedir (Bkz. Endikasyonları).

Doz Aşımı

Klinik çalışmalarda Copegus doz aşımına ait bir olgu bildirilmemiştir.

Saklama Koşulu

30°C'nin altındaki oda sıcaklığında saklayınız.

Ticari Şekli

Copegus 200 mg film kaplı tablet, 42 ve 168 adet, plastik şişede

Ruhsat Sahibinin İsim ve Adresi

Roche Müstahzarları Sanayi Anonim Şirketi, Levent, İstanbul

Üretim Yeri

F.Hoffmann-La Roche Ltd., Basel, İsviçre lisansı ile Hoffmann-La Roche Inc., Nutley, ABD

Ruhsat Tarihi ve Numarası: 17.03.2004 - 115/78

Reçete ile satılır.

Onay tarihi:

08.02.2005
.

Aradığınız bilgiye ulaşamadıysanız, etkin maddesi aynı olan aşağıdaki ilaçların prospektüs, kullanım talimatı ve kısa ürün bilgilerinden faydalanabilirsiniz.

İlacabak.com - Sitemizde ilaç satışı, ilaç temini veya ilaç promosyonu gibi bir faaliyetimiz yoktur. Ayrıca sitemiz üzerinde tıbbi konularda yardım veya danışma hizmeti de verilmemektedir. Sitede yer alan tüm bilgiler hasta ve doktorların ilaçlar hakkında bilgi sahibi olması için hazırlanmıştır. Sitemizdeki bilgilerin eksik veya güncellenmemiş olmasından sitemiz yasal sorumluluk altında değildir. Siteye giren kullanıcılarımız bu koşulları kabul etmiş sayılır. İlaç kullanmadan önce, lütfen doktorunuza danışınız.

Sitemizde yaptığınız ziyaretten memnun kalmadıysanız bizimle iletişime geçerek gelişmemize katkıda bulunabilirsiniz.