B ile başlayan ilaçlar » Bayer Turk » BETAFERON 0,3 MG 15 FLAKON

BETAFERON 0,3 MG 15 FLAKON

  • İlaç Firması :
    BAYER TURK
  • Barkod :
    8699546799169
  • Fiyatı :
    1929,9TL
  • SB.atc:
    L03AB08
  • Etkin madde :
    interferon beta 1b
  • ATC SINIFLAMASI - L - ANTİNEOPLASTİK VE İMMÜNOMODÜLATÖR AJANLAR
    L03 İMMÜNOSTİMÜLANLAR
    L03A İMMÜNOSTİMÜLANLAR
    L03AB İnterferonlar
    L03AB08 interferon beta 1b

interferon beta 1b etkin maddesi hakkında kısa bilgi

Mültipl sklerozda beta interferon.

Bu sitede ve verilen linklerdeki bilgilerin eksik, hatalı veya güncellenmemiş olmasından ve uygulanmasından oluşacak zararlardan site sahibi sorumlu tutulamaz. İlaç kutusunda bulunan prospektüsler daha geniş ve güncellenmiş bilgi içerirler. Lütfen doktorunuza danışmadan hiçbir ilaç kullanmayınız !

Kısıtlamalar

SGK SUT EK-4/F Ayakta tedavide sağlık kurulu/uzman hekim raporu ile verilebilecek ilaç.

4.2.13 - Hepatit tedavisi

(1) Akut ve kronik viral hepatit tedavisinde kullanılan ilaçlar gastroenteroloji veya enfeksiyon hastalıkları uzman hekimlerinden biri tarafından düzenlenen sağlık raporuna dayanılarak bu uzman hekimler ile çocuk sağlığı ve hastalıkları veya iç hastalıkları uzman hekimleri tarafından reçete edilir.
(2) Hepatit tedavisinde daha önce kullanılan ilaçlar, tanı, tedaviye başlama ve kesilme kriterleri gibi bilgilerin raporda belirtilmesi gerekmektedir. Oral antiviral tedavilerde ilk rapor süresi en fazla 6 ay, sonraki rapor süreleri bir yılı geçemez.

4.2.13.1 - Kronik Hepatit B tedavisi
(1) İlk tedaviye başlamak için; HBV DNA seviyesi 10.000 (104) kopya/ml (2.000 IU/ml) veya üzerinde olan hastalar, bu durumun belirtildiği rapor ve eki tetkik sonuçlarına (HBV DNA sonucu ve karaciğer biyopsi raporu) göre;
a) Erişkin hastalarda; karaciğer biyopsisinde Histolojik Aktivite İndeksi (HAI) ≥6 veya fibrozis ≥2
b) 2-18 yaş grubu hastalarda; “ALT normalin üst sınırının 2 katından daha yüksek ve karaciğer biyopsisinde HAI ≥4” veya “ALT düzeyine bakılmaksızın fibrozis ≥ 2”,
olan hastaların tedavisine interferonlar veya pegile interferonlar veya oral antiviraller ile başlanabilir.

(2) İnterferonlar veya pegile interferonlar ile tedavi;
a) Klasik interferonların toplam dozu haftada 30 milyon, ayda 120 milyon üniteyi geçemez.
b) Erişkin hastalarda interferonlar ve pegile interferonlar ALT değeri normalin üst sınırının 2 katını geçen, HBeAg negatif olan ve HBV DNA ≤ 107 kopya/ml olan hastalar ile HBeAg pozitif olan ve HBV DNA ≤ 109 olan hastalarda kullanılabilir. İnterferonlar ve pegile interferonlar kronik hepatit B hastalarında en fazla 48 hafta süreyle kullanılabilir.
c) Çocuklarda interferon tedavi süresi 24 haftadır. Bu grup hastalarda 24 haftalık tedavinin bitiminden en az 1 yıl sonra bu maddenin birinci fıkrasının b bendinde tarif edilen koşulları yeniden taşıyan hastalara en fazla 24 haftalık ikinci bir interferon tedavisi daha verilebilir.

(3) Oral antiviral tedaviye;
a) Erişkin hastalarda; günde 100 mg lamivudin veya 600 mg telbivudin veya 245 mg tenofovir veya 0,5 mg entekavir ile başlanır.
b) 2-18 yaş grubu hastalarda tedaviye lamivudin, 12-18 yaş grubu hastalarda lamivudin veya tenofovir, 16-18 yaş grubu hastalarda lamivudin veya tenofovir veya entekavir ile başlanabilir. Çocuk hastalarda lamivudin tedavisine 3mg/kg/gün dozunda (günlük maksimum 100 mg), tenofovir tedavisine 245 mg/gün, entekavir tedavisine 0,5 mg/gün dozunda başlanabilir.

(4) Erişkin hastalar oral antiviral tedavi altındayken;
a) Lamivudin veya telbivudin tedavisinin 24 üncü haftasında HBV DNA 50 IU/ml (300 kopya/ml) ve üzerinde olan hastalarda diğer antiviraller kullanılır. Ancak bu tedavilerin 24 üncü haftasında HBV DNA 50 IU/ml (300 kopya/ml) altında ise başka bir oral antiviral ajana geçilemez veya eklenemez.
b) Oral antiviral tedavisi alan hastalarda negatif olan HBV DNA’nın pozitifleşmesi veya HBV DNA’nın 10 kat yükselmesi ile başka bir oral antiviral ajana geçilebilir veya almakta oldukları tedaviye ikinci bir oral antiviral eklenebilir.
c) Tenofovir veya entekavir ile tedavi alan hastalarda birinci yılın sonunda halen “HBV DNA pozitif” olması durumunda bu iki antiviral arasında geçiş yapılabilir veya bu iki antiviral birlikte kullanılabilir.
ç) Oral antiviral tedavisi alan hastalarda gebelik durumunda oral antiviral değişiminde bu koşullar aranmaz.
d) Kullanılan antivirale karşı yan etki gelişmesi halinde koşul aranmaksızın başka bir antivirale geçilebilir.
e) Oral antiviral değişimi ya da tedaviye yeni oral antiviral eklenmesi için, düzenlenecek yeni veya mevcut raporda bu durum belirtilir.
f) Adefovir tedavisinde koşul aranmaksızın tenofovir veya entekavire geçilebilir.

(5) Çocuk hastalar oral antiviral tedavi altındayken;
a) Oral antiviral tedavisi alan hastalarda negatif olan HBV DNA’nın pozitifleşmesi veya HBV DNA’nın 10 kat yükselmesi ile çocuğun yaşı göz önüne alınarak tenofovir veya entekavire geçilebilir veya tenofovir veya entekavir eklenebilir.
b) Lamivudin tedavisinin 24 üncü haftasında HBV DNA 50 IU/ml (300 kopya/ml) ve üzerinde olan hastalarda çocuğun yaşı göz önüne alınarak tenofovir veya entekavir kullanılır. Ancak lamivudin tedavisinin 24 üncü haftasında HBV DNA 50 IU/ml (300 kopya/ml) altında ise başka bir oral antiviral ajana geçilemez veya eklenemez.
c) Tenofovir veya entekavir ile tedavi alan hastalarda birinci yılın sonunda halen “HBV DNA pozitif” olması durumunda bu iki antiviral arasında geçiş yapılabilir veya bu iki antiviral birlikte kullanılabilir.
ç) Kullanılan antivirale karşı yan etki gelişmesi halinde koşul aranmaksızın çocuğun yaşı göz önüne alınarak başka bir antivirale geçilebilir.
d) Oral antiviral değişimi ya da tedaviye yeni oral antiviral eklenmesi için, düzenlenecek yeni veya mevcut raporda bu durum belirtilir.
e) Adefovir tedavisinde koşul aranmaksızın çocuğun yaşı göz önüne alınarak tenofovir veya entekavire geçilebilir.

(6) Oral antiviral tedavinin sonlandırılması;
a) Her yenilenen raporda tek başına HBsAg pozitifliği veya HBsAg negatifliği ile birlikte Anti-HBs negatifliği raporda belirtilmelidir.
b) Oral antiviral tedavi, HBsAg negatif hastalarda Anti-HBs pozitifleştikten sonra en fazla 12 ay daha sürdürülür.

(7) Antiviral tedavi almakta olan hastaların raporlarının yenilenmesinde, başlama kriterlerinin hastanın tedavisine başlandığı tarihteki mevzuata uygun olduğu yeni raporda belirtilir.

4.2.13.1.1 – Hepatit B’ye bağlı karaciğer sirozunda tedavi
(1) Karaciğer sirozunda HBV DNA (+) olan hastalarda tedaviye başlanılabilir ve bu durum raporda belirtilir. Tedavi süreleri; HBV DNA (+) olanlar için kronik hepatit B tedavisinde olduğu gibidir.

4.2.13.1.2 - İmmünsupresif ilaç tedavisi, sitotoksik kemoterapi, monoklonal antikor tedavisi uygulanmakta olan hastalarda tedavi
(1) İmmünsupresif ilaç tedavisi veya sitotoksik kemoterapi veya monoklonal antikor tedavisi uygulanmakta olan HBsAg (+) hastalarda, ALT yüksekliği, HBV DNA pozitifliği ve karaciğer biyopsisi koşulu aranmaksızın uygulanmakta olan diğer tedavisi süresince ve bu tedavisinden sonraki en fazla 12 ay boyunca günde 100 mg lamivudin veya 600 mg telbivudin veya 245 mg tenofovir veya 0,5 mg entekavir kullanılabilir. İmmünsupresif, sitotoksik kemoterapi ve monoklonal antikor tedavisine ilişkin ilaç raporunun tarih ve sayısı reçetede belirtilir.
(2) İmmünsupresif ilaç tedavisi veya sitotoksik kemoterapi veya monoklonal antikor tedavisi uygulanmakta olan kronik hepatit B hastalarında ise tedavi süreleri ve ilaç seçimi kronik hepatit tedavi prensiplerinde belirlendiği şekildedir.
(3) HBsAg negatif olduğu durumlarda HBV DNA pozitifliği ve/veya Anti HBc pozitifliği durumlarında immünsupresif ilaç tedavisi veya sitotoksik kemoterapi veya monoklonal antikor tedavisi uygulanmakta olan hastalara ALT yüksekliği ve karaciğer biyopsisi koşulu aranmaksızın lamivudin veya telbivudin veya tenofovir veya entekavir kullanılabilir. Söz konusu tedavilerin bitiminden sonraki en fazla 12 ay boyunca da antiviral tedavi kullanılabilir.

4.2.13.1.3 - HBV’ye bağlı karaciğer hastalığından dolayı karaciğer transplantasyonu yapılan hastalar veya Anti-Hbc(+) kişiden karaciğer alan hastalarda tedavi
(1) HBV’ye bağlı karaciğer hastalığından dolayı karaciğer transplantasyonu yapılan hastalar veya Anti-HBc(+) kişiden karaciğer alan hastalara; biyopsi, viral seroloji, ALT seviyesi yada HBV DNA bakılmaksızın oral antiviral tedavi verilebilir.

4.2.13.1.4 Biyopsisi ile ilgili genel prensipler
(1) Karaciğer biyopsisi ile ilgili kurallar Ishak skorlamasına göre (pediatrik hastalarda Knodell skorlamasına göre) belirlenmiştir.
(2) Biyopsi için kontrendikasyon bulunan hastalarda [PT de 3 sn den fazla uzama veya trombosit sayısı <80.000 /mm3 veya kanama eğilimini artıran hastalıklar veya kronik böbrek yetmezliği/böbrek nakli veya biyopsiye engel olacak konumda bir yer kaplayıcı lezyonun varlığı veya karaciğer sirozu veya karaciğer nakli veya gebeler veya biyopsiye engel teşkil edecek şekilde ciddi yeti yitimine neden olan psikotik bozukluğu ve zeka geriliği olan hastalarda (biyopsi uyumunun olmadığının psikiyatri uzman hekimlerince düzenlenecek sağlık kurulu raporunda belirtilmesi koşuluyla)] karaciğer biyopsisi koşulu aranmaz. Biyopsi koşulu aranmayan durumlar sağlık raporunda açık olarak belirtilir.

4.2.13.2 - Kronik Hepatit D (=Delta) tedavisi
(1) Delta ajanlı Kronik Hepatit B tanısı konmuş anti HDV(+) hastalarda interferon veya pegile interferonlar, kronik hepatit B’deki kullanım süre ve dozunda kullanılabilir. Bu hastalardan Kronik Hepatit B tedavi koşullarını taşıyanlarda tedaviye oral antiviral ilaçlardan biri eklenebilir. (Anti HDV(+) ve HBV DNA sonucu reçete veya raporda belirtilir.) Biyopsisi ile ilgili hepatit B’deki belirtilen genel prensipler esas alınır.

4.2.13.3 - Hepatit C tedavisi
4.2.13.3.1 - Akut Hepatit C tedavisi
(1) Akut hepatit C tedavisinde kullanılan ilaçlar gastroenteroloji veya enfeksiyon hastalıkları uzman hekimlerinden biri tarafından düzenlenen ilaç kullanım raporuna dayanılarak bu uzman hekimler ile çocuk sağlığı ve hastalıkları veya iç hastalıkları uzman hekimleri tarafından reçete edilir.
(2) Akut hepatit C hastalarında (HCV RNA pozitif sonuç raporda belirtilir) 24 hafta süreyle, onaylanmış Kısa Ürün Bilgisinde Kronik C hepatitinde tanımlanan dozlarda interferon alfa veya pegile interferon alfa monoterapisi uygulanır. Bu hastalarda tedaviye ribavirin eklenemez. Akut hepatit C tedavisi için karaciğer biyopsisi ve 12 nci haftada HCV RNA seviyesinde 2 log azalma koşulu aranmaz.

4.2.13.3.2 - Kronik Hepatit C tedavisinde genel hükümler
(1) HCV RNA’sı pozitif hastalarda genotip tayini yapılır. Genotip ve subtipi (Laboratuar tetkikinde genotip 1 subtipi belirlenemediği olgular genotip 1a olarak kabul edilir) raporda belirtilir.
(2) Karaciğer biyopsisi ile ilgili kurallar ISHAK skorlamasına göre (pediatrik hastalarda Knodell skorlamasına göre) belirlenmiştir.
(3) Kronik hepatit C tedavisi; ISHAK skoruna göre fibrozis 3 ve üzeri hastalarda tedaviye başlanır.
(4) Kronik hepatit C’ye bağlı karaciğer kompanse sirozu (Child A) olan hastalarda; karaciğer biyopsisinde ISHAK skoruna göre evre 4 ve üzerinde olanlar veya trombosit sayısı 100.000 altında olanlarda veya protrombin zamanı kontrolün 3 saniye veya daha yüksek olması koşulu aranır.
(5) Dekompanse sirotik (Child B ve C) hastalarda; assit sıvısının varlığı veya hepatik ensefalopati veya özofagus varis kanaması olması koşulları aranır.
(6) Kronik hepatit C tedavisinde aşağıda belirtilen tedavi şemaları kullanılır. Ancak hastaların diğer hastalıkları nedeniyle kullandıkları ilaçlarla ilaç etkileşiminin belirlenmesi halinde, belirtilen tedavi şemaları dışında kullanım Sağlık Bakanlığından reçete bazında alınacak endikasyon dışı onay ile mümkün olabilecektir. Bu şekildeki kullanımın gerekçesi hasta adına düzenlenecek sağlık raporunda belirtilecektir.
(7)Tedavide kullanılan ilaçlar, 3. basamak sağlık kurumlarında gastroenteroloji veya enfeksiyon hastalıkları uzman hekimlerinden biri tarafından düzenlenen ve tedavi şemasının belirtildiği uzman hekim raporuna dayanılarak bu uzman hekimler ile çocuk sağlığı ve hastalıkları uzmanı tarafından reçete edilir. Bu tedaviler, bir defaya mahsus kullanılabilir.
(8) Biyopsi için kontrendikasyon bulunan hastalarda [PT de 3 sn den fazla uzama veya trombosit sayısı <80.000 /mm3 veya kanama eğilimini artıran hastalıklar veya kronik böbrek yetmezliği/böbrek nakli veya biyopsiye engel olacak konumda bir yer kaplayıcı lezyonun varlığı veya karaciğer sirozu veya karaciğer nakli veya gebeler veya biyopsiye engel teşkil edecek şekilde ciddi yeti yitimine neden olan psikotik bozukluğu ve zeka geriliği olan hastalarda (biyopsi uyumunun olmadığının psikiyatri uzman hekimlerince düzenlenecek sağlık kurulu raporunda belirtilmesi koşuluyla)] ve HCV RNA’sı pozitif tedavi deneyimli hastalarda; karaciğer biyopsisi koşulu aranmaz. Biyopsi koşulu aranmayan durumlar sağlık raporunda açık olarak belirtilir.

4.2.13.3.2.A–Erişkin hastalarda Kronik Hepatit C tedavisi
4.2.13.3.2.A.1 – Daha önce Kronik Hepatit C tedavisi almamış hastalarda tedavi
(1) Genotip 1 hastalarda tedavi;
a) Nonsirotik hastalarda tedavi;
1- Genotip 1b: (Ombitasvir+Paritaprevir+Ritonavir)+Dasabuvir ile tedavi süresi toplam 12 haftadır.
2- Genotip 1a : (Ombitasvir+Paritaprevir+Ritonavir)+Dasabuvir + Ribavirin ile tedavi süresi toplam 12 haftadır.
b) Sirotik hastalarda tedavi;
1- Genotip 1a ve Genotip 1b (Child B veya C) : (Sofosbuvir+Ledipasvir) + Ribavirin ile tedavi süresi toplam 12 haftadır.
2- Genotip 1a ve Genotip 1b (Child B veya C) : Sofosbuvir+Ledipasvir ile tedavi süresi toplam 24 haftadır.
3- Genotip 1b (Child A) : (Ombitasvir+Paritaprevir+Ritonavir)+Dasabuvir ile tedavi süresi toplam 12 haftadır.
4-Genotip 1a (Child A) : (Ombitasvir+Paritaprevir+Ritonavir)+Dasabuvir + (Ribavirin) ile toplam tedavi süresi 24 haftadır.

(2) Genotip 2 hastalarda tedavi;
a) Nonsirotik ve Sirotik (Child A) hastalarda: Sofosbuvir + Ribavirin ile tedavi süresi toplam 12 haftadır.

(3) Genotip 3 hastalarda tedavi:
a) Nonsirotik ve Sirotik (Child A) hastalarda: Sofosbuvir + Ribavirin ile tedavi süresi toplam 24 haftadır.
b) Sirotik (Child A) hastalarda: Sofosbuvir +Ledipasvir + Ribavirin ile tedavi süresi toplam 24 haftadır.

(4) Genotip 4 hastalarda tedavi:
a)Nonsirotik hastalarda: (Ombitasvir+Paritaprevir+Ritonavir)+ Ribavirin ile toplam tedavi süresi 12 haftadır.
b) Sirotik (Child A) hastalarda:
1-(Ombitasvir+Paritaprevir+Ritonavir)+ Ribavirin ile toplam tedavi süresi 12 haftadır.
c) Sirotik (Child B ve C) hastalarda:
1- Sofosbuvir +Ledipasvir + Ribavirin ile tedavi süresi toplam 12 haftadır.
2- Sofosbuvir + Ledipasvir ile tedavi süresi toplam 24 haftadır.

4.2.13.3.2.A.2 – Tedavi deneyimli Kronik Hepatit C hastalarında yeniden tedavi
(1) Daha önce peginterferon veya peginterferon+ribavirin tedavisi alan ve komplikasyonlar nedeniyle tedavisine 12 nci haftadan önce son verilmiş olan kronik hepatit C hastaları, tedavi almamış hastalar ile aynı kurallara tabi olarak yeniden tedavi edilebilirler.
(2) Yeniden tedavi, daha önce peginterferon veya peginterferon+ribavirin veya peginterferon + ribavirin + bocepravir/telaprevir (üçlü tedavi) tedavi deneyimli HCV RNA’sı pozitif hastalarda bir defaya mahsus olmak üzere aşağıdaki şekilde yapılır, hastanın daha önce aldığı tedavi sağlık raporunda belirtilir.
(3) Genotip 1 hastalarda yeniden tedavi:
a) Nonsirotik hastalarda:
1- Genotip 1a veya b: Sofosbuvir+Ledipasvir + Ribavirin ile toplam tedavi süresi 12 haftadır.
2- Genotip 1a veya b: Sofosbuvir+Ledipasvir ile toplam tedavi süresi 24 haftadır.
3-Genotip 1b: (Ombitasvir+Paritaprevir+Ritonavir)+Dasabuvir ile tedavi süresi toplam 12 haftadır. (yalnızca daha önce peginterferon veya peginterferon+ribavirin deneyimli hastalarda kullanılır.)
4- Genotip 1a : (Ombitasvir+Paritaprevir+Ritonavir)+Dasabuvir +Ribavirin ile tedavi süresi toplam 12 haftadır. (yalnızca daha önce peginterferon veya peginterferon+ribavirin deneyimli hastalarda kullanılır.)
b) Sirotik hastalarda:
1- Genotip 1a veya b (Child A, B ve C) : Sofosbuvir+Ledipasvir + Ribavirin ile toplam tedavi süresi 12 haftadır.
2- Genotip 1a veya b (Child A, B ve C) : Sofosbuvir+Ledipasvir ile toplam tedavi süresi 24 haftadır.
3- Genotip 1b (Child A) : (Ombitasvir+Paritaprevir+Ritonavir)+Dasabuvir ile tedavi süresi toplam 12 haftadır. (yalnızca daha önce peginterferon veya peginterferon+ribavirin deneyimli hastalarda kullanılır.)
4- Genotip 1a (Child A) : (Ombitasvir+Paritaprevir+Ritonavir)+Dasabuvir+Ribavirin ile tedavi süresi toplam 24 haftadır. (yalnızca daha önce peginterferon veya peginterferon+ribavirin deneyimli hastalarda kullanılır.)
(4) Genotip 2 hastalarda yeniden tedavi:
a) Nonsirotik hastalarda: Sofosbuvir+ Ribavirin ile tedavi süresi toplam 12 haftadır.
b) Sirotik hastalarda (Child A) : Sofosbuvir+ Ribavirin ile tedavi süresi toplam 12 haftadır.
(5) Genotip 3 hastalarda yeniden tedavi:
a) Nonsirotik hastalarda: Sofosbuvir+ Ribavirin ile tedavi süresi toplam 24 haftadır.
b) Sirotik hastalarda (Child A) :
1- Sofosbuvir + Ribavirin ile tedavi süresi toplam 24 haftadır.
2- Sofosbuvir + Ledipasvir ile tedavi süresi ribavirin ile birlikte toplam 24 haftadır.
(6) Genotip 4 hastalarda yeniden tedavi:
a) Nonsirotik hastalarda:
1-(Ombitasvir+Paritaprevir+Ritonavir)+Ribavirin ile tedavi süresi toplam 12 haftadır. (yalnızca daha önce peginterferon veya peginterferon+ribavirin deneyimli hastalarda kullanılır.)
2- Sofosbuvir+Ledipasvir+Ribavirin ile tedavi süresi toplam 12 haftadır.
3- Sofosbuvir+Ledipasvir ile tedavi süresi toplam 24 haftadır.
b) Sirotik hastalarda (Child A) :
1-(Ombitasvir+Paritaprevir+Ritonavir) + Ribavirin ile tedavi süresi toplam 12 haftadır.(yalnızca daha önce peginterferon veya peginterferon+ribavirin deneyimli hastalarda kullanılır.)
2- (Sofosbuvir+Ledipasvir) +Ribavirin ile tedavi süresi toplam 12 hafta
3- Sofosbuvir+Ledipasvir ile tedavi süresi toplam 24 hafta
c) Sirotik hastalarda tedavi (Child B veya Child C):
1- Sofosbuvir+Ledipasvir+Ribavirin ile tedavi süresi toplam 12 hafta
2- Sofosbuvir+Ledipasvir ile tedavi süresi toplam 24 hafta

4.2.13.3.2.B- Çocuk hastalarda Kronik Hepatit C tedavisi
(1) HCV RNA’sı pozitif hastalarda genotip tayini ile tedaviye başlanabilir.
(2) Kronik hepatit C tedavisinde interferon + ribavirin veya pegile interferon + ribavirin kombinasyonu kullanılır. Ribavirin kullanımı için kontrendikasyon bulunanlarda tek başına interferon veya pegile interferon kullanılabilir. Tek başına ribavirin kullanım endikasyonu yoktur.
(3) Tedavi süresi, genotip 1 ve 4 için toplam 48 haftadır. Tedavi başlandıktan sonra 12 nci hafta sonunda HCV RNA düzeylerin 2 log (100 kat) azalmayanlarda tedavi süresi 16 haftayı geçemez. 24 üncü haftada HCV RNA pozitifliği devam eden hastalarda tedavi en geç 28 inci hafta sonunda kesilir. 16 ncı haftada 2 log (100 kat) azalan hastalarda ve 28 inci haftada HCV RNA (-) olan hastalarda HCV RNA analiz sonucu reçete veya raporda belirtilir. Bu süreler içinde komplikasyonlar nedeniyle tedaviye ara vermek zorunda kalınan hastalarda belirtilen haftalar içinde süreye tekabül eden dozda ilaç alınamamışsa ara verilme nedenleri gerekçeleri ile yeni raporda belirtilmek kaydıyla ilaç bu fıkrada belirtilen haftalık dozlara tamamlanır. Tedaviye devam kriterleri yeni rapora göre değerlendirilir.
(4) 3-18 yaş çocuklarda; ribavirin dozu 15 mg/kg/gün, maksimum 1200 mg/gün dür. Pegile interferon daha önce interferon tedavisi almamış hastalarda uygulanabilir.

4.2.13.3.2.B.1 - 3 ila 18 yaş çocuk Kronik Hepatit C hastalarında yeniden tedavi
(1) Komplikasyonlar nedeniyle tedaviye 12 nci haftadan önce son verilmiş olan kronik hepatit C hastaları, tedavi almamış hastalar ile aynı kurallara tabi olarak yeniden tedaviye alınabilirler. İlk 12 hafta içinde komplikasyonlar nedeniyle tedavisine ara vermek zorunda kalınan hastalar 12 hafta içinde 12 doz ilacı alamamışsa ara verilme nedenleri gerekçeleriyle yeni raporda belirtilmek kaydıyla ilaç 12 haftalık doza tamamlanır.

4.2.13.3.2.C- Karaciğer nakli olan hastalarda tedavi
(1) Karaciğer nakli olan HCV RNA pozitif olan hastalarda;
a) Sofosbuvir+Ledipasvir ile tedavi; genotip 1 ve 4 non-sirotik hastalar için tedavi süresi ribavirin ile birlikte veya ribavirinsiz toplam 12 haftadır. Kompanse sirotik ve dekompanse sirotik hastalarda tedavi süresi ribavirin ile birlikte toplam 12 hafta veya ribavirinsiz toplam 24 haftadır.
b)(Ombitasvir+Paritaprevir+Ritonavir)+Dasabuvir +Ribavirin ile tedavi; genotip 1 hastalarda tedavi süresi toplam 24 haftadır.
c) (Ombitasvir+Paritaprevir+Ritonavir)+Ribavirin ile tedavi; genotip 4 hastalarda tedavi süresi toplam 24 haftadır.


4.2.34 - Multipl Skleroz Hastalığında beta interferon, glatiramer asetat, teriflunomid, fingolimod ve natalizumab kullanım ilkeleri

(1) Beta interferon ,teriflunomid ve glatiramer asetat (copolymer-l); disabilite skorunun (E.D.S.S.) 0-5,5 arasında ve olguların remitting-relapsing türü olması şartlarının birlikte gerçekleşmesi, bu durumun üçüncü basamak sağlık kurumlarında nöroloji uzman hekimi tarafından düzenlenen uzman hekim raporunda belirtilmesi koşuluyla nöroloji uzman hekimleri tarafından reçete edilir.

(2) Fingolimod; yalnızca çok aktif durumlarda RR tipindeki erişkin MS hastalarından, en az bir yıl süre ile bir beta interferon veya glatiramer asetat tedavisine yanıt vermeyen ve yüksek hastalık aktivitesine sahip olan hastalarda kullanılır.
a) Yanıt vermeyen hastalar; bir yıllık tedavi ile ataklarında değişiklik olmayan, ataklarında artış gözlenen, daha ciddi atakları olan veya önceki tedaviler ile son yıl içinde en az bir atak geçirmiş ve kraniyal MR'ında bir veya birden fazla kontrast tutan lezyon veya birbirini takip eden MR'larda T2 lezyonlarının arttığı durumlardaki hastalardır.
b) EDSS skoru her düzenlenen raporda belirtilir ve 6 ve üzeri olan hastalarda tedavi sonlandırılır.
c) Üçüncü basamak sağlık kurumlarında bu durumların belirtildiği nöroloji uzman hekiminin yer aldığı sağlık kurulu raporuna dayanılarak nöroloji uzman hekimleri tarafından reçete edilir.

(3) Natalizumab; yalnızca yüksek derecede aktif relapsing remitting multipl skleroz hastalarından, en az bir yıl süre ile bir beta interferon veya glatiramer asetat tedavisine yanıt vermeyen ve yüksek hastalık aktivitesine sahip olan hastalarda kullanılır.
a) Yanıt vermeyen hastalar; en az bir yıllık tedavi süresince ataklarında değişiklik olmayan veya yılda en az bir atak geçirmiş olan veya ataklarında artış gözlenen ve hastaların beyin Manyetik Rezonans Görüntüleme (MRG)’sinde en az 1 adet Gadolinium-artırıcı lezyon veya en az 9 adet T2-hiperintens lezyonu bulunması durumundaki hastalardır.
b) Natalizumab tedavisine başlamak için PML (Progresif multifokal lökoensefalopati) riskini belirleyen Anti-JCV Antikor Testi sonucunun negatif olduğunun raporda belirtilmiş olması gerekir. Bu test tedavi boyunca yılda iki kez yapılır ve her raporda test sonucu belirtilir. Test sonucunun pozitif olması halinde tedavi sonlandırılır.
c) Üçüncü basamak sağlık kurumlarında bu durumların belirtildiği ve nöroloji uzman hekiminin yer aldığı 6 aylık sağlık kurulu raporuna dayanılarak nöroloji uzman hekimleri tarafından reçete edilir.

(4) Bu ilaçlar klinik izole sendrom endikasyonunda ödenmez.

Prospektüs

Betaferon
0.3 mg flakon / liyofilize toz içeren flakon + kullanıma hazır enjektörde çözücü
Steril, liyofilize enjeksiyonluk toz
Subkutan (cilt altı) kullanıma mahsus
Formülü
Sulandırıldığında 1ml’si, 0.25 mg (8 milyon IU) rekombinan İnterferon beta-1b içerir.
Bir flakon Betaferon, %20’lik bir emniyet marjı da dahil olmak üzere, 0.3 mg (9.6 milyon IU) rekombinan
İnterferon beta-1b içeren, steril, beyaz-beyazımsı toz şeklinde hazırlanmıştır. 1 ml çözücü 5.4 mg
sodyum klorür içerir.
1 flakondaki yardımcı maddeler:
15.0 mg Human albumin
15.0 mg Mannitol
Farmakolojik özellikleri
Farmakodinamik özellikleri
İnterferonlar, doğal proteinler arasında yer alan sitokinler grubuna mensuptur. İnterferonların 15,000 –
21,000 dalton arası değişen molekül ağırlıkları vardır. Alfa, beta ve gama olmak üzere üç ana interferon
sınıfı tanımlanmıştır. İnterferon alfa, interferon beta ve interferon gama ortak yönleri yanında farklı
biyolojik aktivitelere de sahiptir. İnterferon beta-1b’nin aktiviteleri türe kısıtlıdır ve dolayısıyla interferon
beta-1b hakkındaki en uygun farmakolojik bilgi insan hücre kültürleri ile yapılan çalışmalardan ya da
insanlardaki in vivo çalışmalardan elde edilmiştir.
İnterferon beta-1b’nin, antiviral ve immunoregulatör aktiviteye sahip olduğu gösterilmiştir.
İnterferon beta-1b’nin Multipl Skleroz (MS)’deki etki mekanizması tam olarak bilinmemesine rağmen,
İnterferon beta-1b’nin biyolojik yanıtı modifiye edici özelliklerinin, insan hücreleri yüzeyinde bulunan
spesifik hücre reseptörleri ile etkileşimi neticesinde oluştuğu bilinmektedir. İnterferon beta-1b’nin bu
reseptörlere bağlanması, interferon beta-1b’nin biyolojik etkilerinin mediyatörleri olduğuna inanılan bazı
gen ürünlerini tetikler. Bu ürünlerin bir kısmı interferon beta-1b ile tedavi edilmekte olan hastaların
serumu ve kan hücrelerinde ölçülmüştür. İnterferon beta-1b, interferon-γ reseptörlerinin hem bağlanma
eğilimini azaltır hem de internalizasyon ve degradasyonunu artırır. İnterferon beta-1b aynı zamanda
periferik kan mononükleer hücrelerinin süpresör aktivitesini artırır.
Betaferon’un kardiyovasküler sistem, solunum sistemi ve endokrin organların fonksiyonları üzerindeki
etkilerine ilişkin çalışmalar yapılmamıştır.
Farmakokinetik özellikleri
Betaferon serum düzeyleri hastalarda ve gönüllülerde tam olarak spesifik olmayan biyolojik tayinlerle
takip edilmiştir. 0.25 mg Betaferon’un önerilen dozda subkutan uygulamasını takiben, interferon beta-
1b’nin serum konsantrasyonları düşük ya da belirlenemeyen düzeylerdedir. Önerilen dozda Betaferon
uygulanan, MS’li hastalardaki farmakokinetik bilgi bu nedenle mevcut değildir.
0.5 mg Betaferon’un sağlıklı gönüllülere subkutan enjeksiyonunu takiben, 1-8 saat sonra maksimum
serum düzeyleri yaklaşık 40 IU/ml bulunmuştur. Bu çalışmada, subkutan uygulanan Betaferon’un
biyoyararlanımı yaklaşık % 50 olarak değerlendirilmiştir. İnterferon beta-1b’nin intravenöz uygulaması ile
yapılan çeşitli çalışmalarda, klerensi ve yarılanma ömrü sırasıyla 30 ml/dak./kg ve 5 saat olarak
bulunmuştur.
Günaşırı Betaferon enjeksiyonları serum düzeylerinde artışa neden olmaz ve farmakokinetiğinin tedavi
boyunca değişmeyeceğini düşündürür.
Sağlıklı gönüllülere 0.25 mg Betaferon’un günaşırı subkutan uygulanmasını takiben, ilk Betaferon
dozundan sonra 6-12 saat içinde biyolojik yanıt göstergesi düzeyleri (neopterin, β2-mikroglobulin ve
immunosupresif sitokin, IL-10) anlamlı şekilde artar. Biyolojik yanıt göstergesi düzeyleri 40 ve 124 saat
arasında doruğa ulaşır ve yedi günlük (168 saat) çalışma periyodu boyunca yüksek bir düzeyde kalır.
Betaferon’un MS’deki etki mekanizması ile indüklenmiş biyolojik yanıt markerlerinin düzeyleri veya
serum interferon beta-1b düzeyleri arasındaki ilişki bilinmemektedir.
Endikasyonları
Betaferon,
Multipl sklerozu düşündüren tek bir klinik olayı olan hastalarda (Klinik olarak izole sendrom) Kesin
Multipl sklerozun gelişimini geciktirmek için
relapsing-remitting ve
sekonder-progresif multipl skleroz
tipleri için endikedir.
Relapsing-remitting multipl sklerozda Betaferon, geçmiş iki yıl içinde geçirilmiş ve tam ya da kısmi
düzelmenin izlendiği en az iki nörolojik disfonksiyon atağıyla karakterize ambulatuar hastaların (örn.
yardımsız yürüyebilen hastalar) klinik ataklarının sıklığını ve şiddetini azaltmak için endikedir.
Sekonder progresif multipl sklerozda Betaferon, klinik atakların sıklığının ve şiddetinin azaltılması ile
hastalığın ilerlemesinin yavaşlatılmasında endikedir.
Kontrendikasyonları
Betaferon doğal ya da rekombinan interferon beta veya yardımcı maddelerden birine aşırı duyarlılığı
olan hastalarda kontrendikedir.
Uyarılar/Önlemler
Sinir sistemi bozuklukları
Betaferon ile tedavi edilecek hastalara, depresif bozuklukların ve intihara eğilimin bir yan etki olabileceği
ve bu belirtileri hemen tedaviyi öngören hekime bildirmesi gerektiği hakkında bilgi verilmelidir. Seyrek
olguda bu belirtiler intihar girişimi ile sonuçlanabilir.
Depresyon belirtileri ve intihar eğilimi gösteren hastalar yakinen izlenmeli ve tedavinin kesilmesi
düşünülmelidir.
Sekonder progresif multipl sklerozlu 1657 hastayı kapsayan 2 kontrollü klinik çalışmada, depresyon ve
intihara eğilim konusunda Betaferon ile tedavi edilen hastalar ile plasebo ile tedavi edilen hastalar
arasında anlamlı bir fark bulunamamıştır. Ancak; münferit olgularda Betaferon tedavisine depresyon ve
intiharın eşlik edebileceği akıldan çıkarılmamalı ve halen süren ya da eskiden geçirilmiş depresyon veya
intihar eğilimi öyküsü olanlara Betaferon azami dikkatle uygulanmalıdır. Tedavi sırasında bu tür olaylar
gelişirse, Betaferon tedavisinin kesilmesi düşünülebilir.
Ürün insan albumini içerir ve bu nedenle çok az da olsa viral hastalıkları bulaştırma riski taşır.
Creutzfeld-Jacob hastalığının taşınma riskinin teorik olarak çok az olduğu düşünülmektedir.
İmmün sistem bozuklukları
Önceden monoklonal gamopatisi olan hastalara sitokinlerin uygulanması esnasında, şoka benzer
bulgularla seyreden ve fatal olarak sonuçlanan, sistemik kapiller kaçak sendromu geliştiği görülmüştür.
Sindirim sistemi bozuklukları
Seyrek olguda Betaferon kullanımı sırasında, sıklıkla hipertrigliserideminin eşlik ettiği pankreatit vakaları
gözlemlenmiştir.
Özel önlemler
Laboratuvar testleri
Multipl sklerozlu hastaların takibinde normal şartlarda gerekli olan laboratuvar testlerinin dışında; tam
kan sayımı, beyaz kan hücresi sayımı, trombosit sayımı ve karaciğer fonksiyon testlerini de -AST
(SGOT), ALT (SGPT) ve γ-GT- içeren kan biyokimyası incelemelerinin Betaferon tedavisine
başlanmasından sonra düzenli aralıklarla ve daha sonra klinik semptomlar yoksa periodik olarak
yapılması önerilir.
Tiroid fonksiyon bozukluğu hikayesi veya klinik endikasyonu olanlarda tiroid fonksiyon testlerinin
yapılması önerilir. Anemisi, trombositopenisi, lökopenisi (tek başına veya kombine halde) olan hastaların
yayma ve trombosit sayımı dahil kan formülünün daha dikkatli izlenmesi gerekebilir.
Karaciğer – safra kesesi bozuklukları
Karaciğer toksisitesi ve transplantasyona kadar giden karaciğer yetmezliğine neden olabileceğinden
Betaferon tedavisinin uygulanmasının ardından düzenli aralıklarla (1., 3. ve daha sonra 6 ayda bir)
karaciğer fonksiyon testlerinin yapılması gerekir.
Klinik çalışmalarda Betaferon ile tedavi edilen hastalarda çoğu vakada hafif ve geçici olmakla beraber
asemptomatik serum transaminaz yükselmesi meydana gelmiştir. Diğer beta interferonlarda da olduğu
gibi, Betaferon uygulanan hastalarda da nadiren hepatik yetmezliği de içeren ciddi karaciğer hasarı
olguları bildirilmiştir. En şiddetli olaylar sıklıkla hepatotoksisiteye yol açtığı bilinen başka ilaç veya
maddelere maruz kalan hastalar ile morbidite nedeni olan başka hastalıkların (ör: metastaz yapan malin
hastalıklar, şiddetli enfeksiyonlar ve sepsis, aşırı alkol tüketimi) varlığında ortaya çıkar.
Hastalarda karaciğer hasarı belirtileri yakından izlenmelidir. Serum transaminazlarda yükselme meydana
gelmesi dikkatli takip ve araştırma gerektirmektedir. Şayet seviye önemli miktarda yükselirse veya sarılık
gibi klinik semptomlar ile beraber görülürse Betaferon’ un kesilmesi düşünülmelidir. Karaciğer
harabiyetinin klinik kanıtı yoksa ve karaciğer enzimleri normale döndükten sonra, karaciğer
fonksiyonlarının yakın takibi ile beraber tedavinin yeniden başlanması düşünülebilir.
Sinir sistemi bozuklukları
Nöbet hikayesi olan hastalara Betaferon dikkatle uygulanmalıdır.
Kardiyak bozukluklar
Önceden kalp hastalığı olan hastalarda, örneğin klinik çalışmalara dahil edilmediklerinden NYHA’ a (New
York Heart Association) göre evre III/IV kalp yetmezliği olan hastalarda ve kardiomiyopatili hastalarda
dikkatle kullanılmalıdır (Bkz. Yan etkiler/Advers etkiler).
Seyrek kardiomiyopati olguları bildirilmiştir: şayet meydana gelirse ve Betaferon ile ilişkisi olduğundan
kuşkulanılırsa, tedavi kesilmelidir.
Genel rahatsızlıklar ve uygulama yeri şartları
Ciddi aşırı duyarlılık reaksiyonları (bronkospazm, anafilaksi ve ürtiker gibi seyrek fakat şiddetli akut
reaksiyonlar) meydana gelebilir.
Betaferon kullanan hastalarda enjeksiyon yerinde nekroz bildirilmiştir (Bkz Yan etkiler/Advers etkiler).
Yaygın olabilir, yağ dokusunu ve kas fasyasını da içine alabileceğinden, nedbe oluşumu ile
neticelenebilir. Nadiren debridman ve daha da nadiren deri grefti gerekebilir ve iyileşme süresi 6 ayı
bulabilir.
Şayet hasta ciltte enjeksiyon yerinde şişme veya sıvı drenajının eşlik ettiği çatlamalarla karşılaşıyorsa,
Betaferon enjeksiyonlarına devam etmeden önce doktoruna danışması önerilir.
Hastada birden fazla lezyon oluşursa, Betaferon tedavisine, lezyonlar iyileşene kadar ara verilmelidir.
Tek lezyonu olan hastalarda nekrozun fazla yaygın olmaması koşuluyla hasta Betaferon tedavisini
sürdürebilir, çünkü bu tür olgularda tedavi altında da enjeksiyon yeri nekrozunda iyileşme gözlenmiştir.
Enjeksiyon yerinde bir nekrozun oluşma riskini asgariye indirmek amacıyla hasta,
- aseptik bir enjeksiyon tekniğinin uygulanması
- enjeksiyon bölgesinin her enjeksiyonda değiştirilmesi
konusunda uyarılmalıdır.
Özellikle enjeksiyon yeri reaksiyonlarının oluştuğu hastalarda, hastaların kullandıkları enjeksiyon tekniği
belirli aralarla gözden geçirilmelidir.
Gebelik ve laktasyon
Gebelik kategorisi C’dir.
Betaferon’un gebelikte kullanıldığında fetusa zarar verip vermediği ya da insan reprodüktif kapasitesini
etkileyip etkilemediği bilinmemektedir. Kontrollü klinik çalışmalarda MS’li hastalarda spontan abortuslar
bildirilmiştir. Rhesus maymunları ile yapılan çalışmalarda rekombinan interferon β-1b yüksek doz
uygulandığında düşük oranlarında artmaya yol açmış ve embriyotoksik olarak kabul edilmiştir. Bu
nedenle gebe kalma olasılığı olan kadınların uygun kontraseptif önlemleri almaları gerekmektedir. Eğer
hasta Betaferon kullanımı sırasında gebe kalır ya da gebe kalmayı planlarsa, potansiyel zarar
konusunda bilgilendirilmeli ve tedaviyi kesmesi önerilmelidir.
Laktasyon
İnterferon beta-1b’nin anne sütüne geçip geçmediği bilinmemektedir. Teorik olarak, emzirilen bebekte
interferon beta-1b’ye ait ciddi advers etkiler ortaya çıkabileceğinden, emzirmenin ya da Betaferon’un
kesilmesi konusunda karar verilmelidir.
Araç ve makina kullanımına etkisi
Bu konu araştırılmamıştır.
Betaferon kullanımı ile ilişkilendirilen santral sinir sistemi üzerindeki advers etkiler, araç ve makina
kullanımını duyarlı hastalarda etkileyebilir.
Yan etkiler/Advers etkiler
Grip benzeri semptom kompleksi (ateş, titreme, başağrısı, kas ağrısı, eklem ağrısı, genel bir hastalık
hissi veya terleme) sıkça gözlenmektedir. Bu semptomlar zaman içinde azalmaktadır.
Genellikle, tedavinin başında Betaferon’a tolerabiliteyi arttırmak için doz titrasyonu yapılması önerilir.
Grip benzeri semptomlar non steroidal antiinflamatuar ilaçlar kullanılarak da azaltılabilir. Betaferon
enjeksiyonunu takiben enjeksiyon yeri reaksiyonları sıklıkla görülür. Kızarıklık, şişlik, renk değişikliği,
inflamasyon, ağrı, aşırı duyarlılık, nekroz ve non-spesifik reaksiyonlar 0.25 mg (8 milyon IU) Betaferon
tedavisi ile anlamlı şekilde ilişkilendirilmiştir. Enjeksiyon yeri reaksiyonu insidansı genellikle zaman içinde
azalmaktadır. Enjeksiyon yeri reaksiyonları otoenjektör kullanımı ile de azaltılabilir.
Aşağıdaki advers etkiler listesi ve normalden sapan laboratuvar bulguları, klinik çalışmalar (Tablo 1) ve
Betaferon kullanımının pazarlama sonrası araştırmalarında bildirilen raporlara (Tablo 2) dayanmaktadır.
MS hastalarında Betaferon kullanımı sınırlı olduğu için, düşük insidansı olan advers etkiler henüz
gözlemlenmemiş olabilir.
Tablo 1 klinik çalışmalarda gün aşırı 0.25 mg veya 0.16 mg/m2 Betaferon ile 3 yıla varan sürelerle tedavi
edilen hastalarda , plasebo ile tedavi edilenlerden en az % 2 daha fazla insidans ile tespit edilen advers
etkileri ve anormal laboratuar değerlerini listelemektedir.
Tablo 1 Advers Olaylar ve Anormal Laboratuar Bulguları
Sistem Organ Sınıfı Plasebo Betaferon
(n=965) (n=1407)
(MedDRA (v. 8.0))*
Advers olaylar veya anormal laboratuar
bulguları
Kan ve lenfatik sistem bozuklukları
Azalmış lenfosit sayısı (< 1500/mm3) × 66% 86%
Azalmış nötrofil sayısı (< 1500/mm3) × 5% 13%
Azalmış beyaz kan hücresi sayısı 4% 13%
(< 3000/mm3)
Lenfadenopati 3% 6%
Sinir Sistemi Bozuklukları
Baş ağrısı 43% 50%
Insomnia 16% 21%
Koordinasyon bozukluğu 15% 17%
Vasküler Bozukluklar
Hipertansiyon 4% 6%
Solunum, torasik ve mediastinal
bozukluklar
Dispne 3% 6%
Gastrointestinal Bozukluklar
Tablo 1 Advers Olaylar ve Anormal Laboratuar Bulguları
Sistem Organ Sınıfı Plasebo Betaferon
(n=965) (n=1407)
(MedDRA (v. 8.0))*
Advers olaylar veya anormal laboratuar
bulguları
Karın ağrısı 11% 16%
Hepatobilier Bozukluklar
4% 12%
Alanin aminotransferaz artışı
(SGPT > normal değerin 5 katı)×
1% 4%
Aspartat aminotransferaz artışı
(SGOT > normal değerin 5 katı)×
Cilt ve Subkutan Doku Bozuklukları
Kızarıklık 15% 21%
Cilt bozuklukları 8% 10%
Kas-İskelet ve Bağ Dokusu Bozuklukları
Hipertoni 33% 40%
Miyalji 14% 23%
Renal ve Üriner Bozukluklar
Ani idrar sıkışması 8% 11%
Üreme Sistemi ve Meme Bozuklukları
Metrorajia 7% 9%
İmpotansb 6% 8%
Tablo 1 Advers Olaylar ve Anormal Laboratuar Bulguları
Sistem Organ Sınıfı Plasebo Betaferon
(n=965) (n=1407)
(MedDRA (v. 8.0))*
Advers olaylar veya anormal laboratuar
bulguları
Genel Bozukluklar ve Uygulama Yeri
Sorunları
Enjeksiyon yeri reaksiyonu (çeşitli tipde 0) 26% 78%
Asteni 48% 53%
Grip benzeri semptom kompleksi§ 37% 57%
Ağrı 35% 42%
Ateş 19% 31%
Üşüme-Titreme 9% 21%
Periferik ödem 10% 12%
Göğüs ağrısı 6% 9%
Kırıklık 3% 6%
Enjeksiyon yeri nekrozu 0% 4%
×
Laboratuar anormallik
a
premenopozal kadınlar
b
erkekler
0 ‘
Enjeksiyon yeri reaksiyonu (çeşitli tipte)’ enjeksiyon yerinde meydana gelen her türlü
advers reaksiyonu (enjeksiyon yeri nekrozları hariç) kapsar. ör: takip eden terimler:
enjeksiyon yeri reaksiyonu, enjeksiyon yerinde hemoraji, enjeksiyon yerinde aşırı duyarlılık,
enjeksiyon yeri inflamasyonu, enjeksiyon yeri kitlesi, enjeksiyon yerinde ağrı, enjeksiyon
yeri ödemi ve enjeksiyon yeri atrofisi
§ ‘
Grip benzeri semptom kompleksi, grip sendromunu veya ateş, üşüme-titreme, miyalji,
kırıklık, terleme advers etkisinden en az ikisinin kombinasyonunu tanımlar.
* Listelenen her reaksiyon için en uygun MedDRA (Version 8.0) terimi kullanılmıştır. Eşanlamlı sözcükler
veya benzer durumlar listelenmemiştir, fakat dikkate alınmıştır.
Tablo 2 çok sık (≥%10), sık ≥%1/100 -< 1/10 ), sık olmayan (≥1/1,000 - < %1/100), seyrek -(≥1/10,000 -
<1/1,000) ve çok seyrek (< 1/10,000) olarak sınıflandırılmış olan spontan advers ilaç reaksiyonu
raporlarına dayandırılan bildirilme oranlarını göstermektedir.
Sistem Organ Sınıfı Sık Sık olmayan Seyrek
Çok Sık
≥ 1/10 ≥ 1/100 - ≥ 1/1.000 - ≥ 1/10.000 -
(MedDRA (v. 8.0))* < 1/10 < 1/100 < 1/1000
Anemi, Lenfadenopati
Kan ve lenfatik sistem
Trombositopeni,
bozuklukları
Lökopeni
Anafilaktik
İmmün sistem
reaksiyon
bozukluğu
Hipertiroidi,
Endokrin bozukluklar
hipotiroidi, tiroid
bozuklukları
Kan trigliseridi
Metabolizma ve
artışı, anoreksi
beslenme
bozuklukları
Depresyon Konfüzyon,
Psikiyatik bozukluklar
anksiyete,
emosyonel
labilite, intihar
girişimi
Sinir sistemi Konvülsiyon
bozukukları
Kardiyomiyopat
Kardiyak bozukluklar
i, taşikardi,
çarpıntı
Hipertansiyon
Vasküler bozukluklar
Bronkospazm,
Solunum, torasik ve
dispne
mediastinal
bozukluklar
Mide bulantısı, Pankreatit
Gastrointestinal
kusma
bozukluklar
Kan bilirübin
Alanin
Hepatobiliyer
aminotransferaz artışı,
bozukluklar
artışı, Aspartat
aminotransferaz Gamma-
artışı glutamil-
transferaz
artışı,
Hepatit
Ürtiker, kızarıklık, Cilt renginde
Cilt ve subkutan doku
bozuklukları kaşıntı, alopesi değişme
Miyalji, hipertoni
Kas-iskelet, bağ
dokusu ve kemik
bozuklukları,
Sistem Organ Sınıfı Sık Sık olmayan Seyrek
Çok Sık
≥ 1/10 ≥ 1/100 - ≥ 1/1.000 - ≥ 1/10.000 -
(MedDRA (v. 8.0))* < 1/10 < 1/100 < 1/1000
Menstruasyon
Üreme sistemi ve
bozuklukları
meme bozuklukları
Grip benzeri Enjeksiyon yeri Göğüs ağrısı,
Genel bozukluklar ve
nekrozu o
semptomlar o kırıklık, terleme
enjeksiyon yeri
sorunları
Üşüme-titreme
o
,
Ateş o,
Enjeksiyon yeri
reaksiyonu o,
Enjeksiyon yeri
inflamasyonu o,
Enjeksiyon yeri
ağrısı o
Kilo kaybı
Araştırma
o
Sıklıklar klinik çalışmalara dayanmaktadır
* Listelenen her reaksiyon için en uygun MedDRA (Version 8.0) terimi kullanılmıştır. Eşanlamlı sözcükler
veya benzer durumlar listelenmemiştir, fakat dikkate alınmıştır.
Araştırmalar / İmmunojenisite
Bütün terapötik proteinlerde olduğu gibi, immünojenisite riski vardır. Betaferon’ a karşı antikorların
gelişimini takip etmek için kontrollü klinik çalışmalarda 3 ayda bir (Multipl sklerozu düşündüren tek bir
klinik olayı olan hastalarda yapılan çalışmada 6 ayda bir) serum örnekleri alınmıştır.
Farklı kontrollü klinik çalışmalarda hastaların % 23 - % 41’inde en az birbirini takip eden 2 pozitif
titrasyon ile desteklenmiş serum interferon beta-1b nötralize edici aktivite oluşmuştur; bu hastaların % 43
- % 55’i ilgili çalışmanın takip eden gözlemsel safhasında stabil antikor negatif duruma (en az birbirini
takip eden 2 negatif titrasyon ile konfirme edilmiş) dönüşmüşlerdir.
Multipl sklerozu düşündüren tek bir klinik olayı olan hastalarda yapılan çalışmada, 6 ayda bir yapılan
ölçümlerde nötralizan aktivite Betaferon kullanan hastaların % 16.5 – % 25.2’sinde görülmüştür.
Nötralizan aktivite en az bir defa Betaferon kullanan hastaların % 30’unda (75 hasta) tespit edilmiştir,
bunlardan % 23’ü (17 hasta) çalışma sona ermeden negatif hale dönmüştür. Nötralizan aktivite gelişimi
klinik etkide azalma ile (klinik olarak kanıtlanmış Multipl skleroza kadar geçen zaman süresi olarak)
alakalı değildir.
Nötralizan antikor varlığının, MRİ bulguları dahil klinik etkinliği azalttığını, çeşitli çalışmalara, son
noktalara, değişik istatiksel yaklaşımlara ve nötralizan antikor pozitif durumun değişik tanımlamalarına
rağmen gösterilememiştir. Advers etkiler nötralizan antikorların gelişimi ile ilişkilendirilmemiştir.
Tedaviye devam edilmesi ya da kesilmesi hakkında karar nötralizan aktivite durumuna değil, hastalığın
klinik seyrine göre verilmelidir.
BEKLENMEYEN BİR ETKİ GÖRÜLDÜĞÜNDE DOKTORUNUZA BAŞVURUNUZ.
İlaç etkileşmeleri
Betaferon ile formal ilaç etkileşim çalışmaları yapılmamıştır.
MS hastalarında günaşırı 0.25 mg (8 milyon IU) Betaferon verilmesinin ilaç metabolizmasına etkisi
bilinmemektedir. Atakların 28 güne kadar kortikosteroid veya ACTH ile tedavisi, Betaferon alan
hastalarda iyi tolere edilmiştir.
Betaferon’un kortikoid veya ACTH dışındaki immunomodülatörlerle birlikte kullanımı araştırılmamıştır.
İnterferonların insan ve hayvanda hepatik sitokrom P450’ye bağımlı enzimlerin aktivitesini azalttığı
bildirilmiştir. Betaferon dar bir terapötik indekse sahip ve klerensi için büyük oranda hepatik sitokrom
P450 sistemine gereksinim duyan ilaçlarla birlikte kullanılırken dikkatli olunmalıdır. Hematopoetik sistem
üzerine etkili olan ilaçlarla birlikte kullanıldığında dikkat edilmelidir.
Kullanım şekli ve dozu
Betaferon tedavisi, multipl skleroz hastalığının tedavisinde deneyimli hekimlerin denetiminde
başlatılmalıdır.
Betaferon’un önerilen dozu, günaşırı cilt altına enjekte edilen 1 ml hazırlanmış çözeltideki
(Hazırlama/uygulama için talimatlar bölümüne bakınız) 0.25 mg’dır (8 milyon IU).
Tedavi başlangıcında doz titrasyonu yapılması önerilir.
Hastalara 0.0625 mg (0.25 mL) subkutan iki günde bir dozu ile başlanmalı ve yavaşça 0.25 mg (1.0 mL)
dozuna çıkılmalıdır. Titrasyon dönemi kişisel tolerabiliteye göre ayarlanabilir.
Tek bir klinik olayı olan hastalarda yapılan çalışmada, doz tablo A da gösterildiği gibi arttırılmıştır.
Tablo 3: Doz titrasyon şeması *
Tedavi günü Doz Miktar
1, 3, 5 0.0625 mg 0.25 mL
7, 9, 11 0.125 mg 0.5 mL
13, 15, 17 0.1875 mg 0.75 mL
≥ 19 0.25 mg 1.0 mL
* Multipl sklerozu düşündüren tek bir klinik olayı olan hastalarda yapılan çalışmada kullanılan doz
titrasyon şeması. Titrasyon dönemi kişisel tolerabiliteye göre ayarlanabilir.
Günümüzde hastanın ne kadar süre ile tedavi edilmesi gerektiği bilinmemektedir. 3 yıl süreli tedavinin
etkinliği, kontrollü bir klinik çalışmada gösterilmiştir. Relapsing-remitting multipl skleroz hastalarının
tedavisi ile ilgili 5 yıllık, sekonder progresif multipl skleroz hastaları içinse 3 yıllık veri mevcuttur.
Relapsing – remitting MS hastalarda, 5 yıla kadar olan veriler, bütün bu zaman içerisinde kalıcı tedavi
etkisine işaret etmektedir.
Sekonder progresif MS’de kontrollu klinik çalışmalarda 3 yıl kadar bir süre için elde edilen kısıtlı verilerle
2 yıla kadar etki gösterilmiştir.
Multipl sklerozu düşündüren tek bir klinik olayı olan hastalarda, 2 yıllık bir süre için etki gösterilmiştir.
Betaferon’un etkinlik ve güvenilirliği 18 yaşından genç adolesanlarda ve çocuklarda sistematik olarak
araştırılmamıştır. Bu nedenle, Betaferon bu yaş gurubunda kullanılmamalıdır.
Liyofilize interferon beta-1b enjeksiyonunu hazırlarken, 1.2 ml çözücüyü (sodyum klorür çözeltisi, % 0.54
w/v) Betaferon flakonuna aktarmak için, kullanıma hazır enjektörde çözücü ve bir iğne kullanılır. Toz
çalkalamaksızın tamamen çözündürülür. Kullanımdan önce hazırlanmış ürün gözle kontrol edilir. İçinde
partiküller varsa veya rengi bozuksa ürün kullanılmadan atılır. Hazırlanmış çözelti ml’de 0.25 mg (8
milyon IU) interferon beta-1b içermektedir.
Hazırlama/Uygulama için talimatlar
Yeniden Oluşturma
Enjeksiyon için liyofilize interferon beta-1b’ yi çözündürmek için steril bir kullanıma hazır enjektör ve
Betaferon flakonun içine 1.2 ml seyreltici ( % 0.54 w/v sodyum klorür solusyonu) enjekte etmek için bir
iğne kullanılır. Toz çalkalamadan tamamen çözündürülür.
Kullanmadan önce yeniden oluşturulan ürünü görsel olarak inceleyin. Şayet rengi bozuk ise veya
partiküllü materyal içeriyorsa ürünü kullanmadan atınız.
Hazırlanan çözelti ml’ de 0.25 mg (8 milyon IU) interferon beta-1b içerir.
Otoenjektör kullanımı
Otoenjektör kullanımı ile enjeksiyon yeri reaksiyonlarının insidansı azaltılabilir. Multipl sklerozu
düşündüren tek bir klinik olayı olan hastaların esas alındığı çalışmada, hastaların çoğunluğunda
otoenjektör kullanılmıştır. Bu çalışmada enjeksiyon yeri reaksiyonları gibi enjeksiyon yeri nekrozları da
diğer esas çalışmalara göre daha az sıklıkta görülmüştür.
Doz aşımı
İnterferon β-1b erişkin kanser hastalarında haftada 3 kez intravenöz olarak 5.5 mg’a (176 milyon IU)
kadar yüksek dozlarda, yaşam fonksiyonlarını etkileyen ciddi advers etkiler görülmeksizin kullanılmıştır.
Saklama koşulu
Betaferon 25°C’nin altında oda sıcaklığında saklanmalıdır. Çözelti, hazırlanışı takiben hemen enjekte
edilmezse, 3 saate kadar buzdolabında muhafaza edilebilir (dondurucuda değil).
Son kullanma tarihini aşan ilaçları kullanmayınız.
Ticari takdim şekli
1 Betaferon ambalajı; 15 liyofilize toz içeren flakon (3 ml’lik flakonda 9.6 milyon IU=0.3 mg interferon
beta-1b) ve 15 kullanıma hazır enjektörde çözücü (1.2 ml % 0.54 sodyum klorür) içerir.
Chiron Corporation Emeryville - California - USA’de imal ve Schering AG Berlin’den ithal edilmiştir.
Ruhsat Tarihi : 11.10.2000
Ruhsat No : 108/59
Ruhsat Sahibi : Schering Alman İlaç ve Ecza Tic. Ltd. Şti.
34668 Üsküdar-İstanbul
Reçete ile satılır.
Prospektüs onay tarihi: 07.03.2007

Aradığınız bilgiye ulaşamadıysanız, etkin maddesi aynı olan aşağıdaki ilaçların prospektüs, kullanım talimatı ve kısa ürün bilgilerinden faydalanabilirsiniz.

interferon beta 1b etkin maddesini içeren ilaçlar



İlacabak.com - Sitemizde ilaç satışı, ilaç temini veya ilaç promosyonu gibi bir faaliyetimiz yoktur. Ayrıca sitemiz üzerinde tıbbi konularda yardım veya danışma hizmeti de verilmemektedir. Sitede yer alan tüm bilgiler hasta ve doktorların ilaçlar hakkında bilgi sahibi olması için hazırlanmıştır. Sitemizdeki bilgilerin eksik veya güncellenmemiş olmasından sitemiz yasal sorumluluk altında değildir. Siteye giren kullanıcılarımız bu koşulları kabul etmiş sayılır. İlaç kullanmadan önce, lütfen doktorunuza danışınız.

Sitemizde yaptığınız ziyaretten memnun kalmadıysanız bizimle iletişime geçerek gelişmemize katkıda bulunabilirsiniz.